AC/DC

Οι AC/DC είναι ένα hard rock γκρουπ που θεωρήθηκε προπομπός της μετέπειτα hard rock/heavy metal σκηνής (οι ίδιοι πάντως πάντα έλεγαν πως παίζουν Rock ‘n’ Roll). Δημιουργήθηκαν στο Σίδνεϋ της Αυστραλίας το 1973 από τα αδέρφια Angus και Malcolm Young. Θεωρούνται από τους πρωτοπόρους της hard rock μουσικής μαζί με τους Black Sabbath, Deep Purple, Led Zeppelin, Thin Lizzy και άλλους. Αρκετοί πήγαν να τους εντάξουν στο κύμα του νέου Βρετανικού μεταλλικού ήχου (N.W.O.B.M) αλλά οι AC/DC πάντα διέψευδαν ότι είχαν επιρροές από αυτό το κύμα ή ήθελαν να ακολουθήσουν αυτό τον δρόμο. Ακόμη και η έκρηξη του punk τους άφησε ανεπηρρέαστους.


Αυτοί είχαν βρει τον ήχο τους και ο δρόμος της μουσικής τους παραμένει ο ίδιος μέχρι σήμερα. Κύρια χαρακτηριστικά τους οι δυνατές συγχορδίες, η δυνατή κιθάρα, η χαρακτηριστική φωνή του Bon Scott με γρέζι, η σχολική φόρμα του Angus Young και η δύναμη και ο ρυθμός με στοιχεία rock ‘n’ roll, rock ‘n’ blues. Με αυτά οι AC/DC δημιούργησαν μια μουσική φόρμουλα και την διατήρησαν αναλλοίωτη μέσα στα χρόνια κερδίζοντας έτσι την παγκόσμια αναγνώριση ,ως θρύλοι πια, στη rock/hard rock σκηνή.
Aπό το πρώτο τους άλμπουμ το “High Voltage” το 1975, η πορεία τους στον χώρο της hard rock μουσικής είναι ανοδική με αποκορύφωμα τo άλμπουμ “Back in Black” το 1980. Έκτοτε είχαν αρκετά "σκαμπανεβάσματα". Επανήλθαν στα top το 1990 με το άλμπουμ “The Razors Edge” (με την επιτυχία του “thunderstruck”) . Οι AC/DC προσεχώς θα κυκλοφορήσουν το επόμενο στούντιο άλμπουμ τους “Black Ice” που φημολογείται ότι θα είναι και το τελευταίο τους!
Σημείο αναφοράς πάντως όλα αυτά τα χρόνια είναι οι συναυλίες τους. Από τον Angus Young που τρέχει ασταμάτητα στην σκηνή ως την τεράστια φουσκωτή "Rossie",και από τα κανόνια του "For Those About To Rock" ως την καμπάνα του "Hells Bells" οι AC/DC έχουν να επιδείξουν στους φίλους της rock μουσικής ένα απίστευτο θέαμα. Η τελευταία τους συναυλία ήταν στις 21 Οκτωβρίου 2003 στο Λονδίνο. Οι AC/DC μετά από απουσία 5 χρόνων θα ξεκινήσουν περιοδεία σε όλο τον κόσμο για την προώθηση του νέου τους άλμπουμ η οποία θα ξεκινήσει τον ερχόμενο Οκτώβριο.

Όνομα

Το όνομα τους σημαίνει συνεχές και εναλλασσόμενο ρεύμα (Alternating Current/Direct Current). Το εμπνεύστηκε η αδερφή τους Margaret από την ετικέτα της ραπτομηχανής της. Η ίδια παρότρυνε και τον Angus να πηγαίνει κατευθείαν μετά το σχολείο στις πρόβες με τη σχολική του φόρμα (κάτι που συνεχίστηκε και στις συναυλίες και αργότερα έγινε σήμα για τους AC/DC). Παρόλο που διάφορες θρησκευτικές οργανώσεις κατά καιρούς έδιναν άλλες ερμηνείες στην ονομασία τους όπως "Anti-Christ/Devil's Child" και τους θεωρούσαν σατανιστές, το συγκρότημα πάντα τις διέψευδε.

Ιστορία

Το 1963 οι William και Margaret Young αποφασίσανε να μεταναστεύσουν από την Γλασκώβη της Σκωτίας στην Αυστραλία παίρνοντας μαζί τους τα 4 από τα 5 παιδιά τους, τους George, Margaret, Malcolm και Angus. (Πίσω έμεινε μόνο ο μεγάλος τους γιος Alex). Φίλοι της μουσικής οι Alex και George ήταν η αιτία που οι μικρότεροι Malcolm και Angus επηρεάστηκαν και θέλησαν να ακολουθήσουν τα βήματα τους.
Ο Alex ήταν μπασίστας στο γκρουπ Grapefruit ενώ ο George έπαιζε ρυθμική κιθάρα στους Easybeats. Ο δεύτερος μάλιστα ήταν η αφορμή να ασχοληθούνε με το Rock ‘n’ Roll, όταν το συγκρότημα του, την άνοιξη του 1967, έφτασε την 1η θέση του Αυστραλιανού Top και την 16η του Αμερικάνικου με το τραγούδι Friday On My Mind.

Το ξεκίνημα (Βασική σύνθεση)

AC/DC – Τhe Bon Scott Era

Τα αδέρφια Malcolm και Angus Young μετά την επιτυχία του αδερφού τους αποφασίσανε να παρατήσουν το σχολείο και να ασχοληθούνε με την μουσική. Ο Malcolm ξεκίνησε να παίζει με τους The Velvet Underground (καμία σχέση με τους γνωστούς Velvet Underground), ενώ ο Angus στους Kentuckee.
Τον Νοέμβριο του 1973 ο 20χρονος Malcolm πρότεινε στον 18χρονο αδερφό του Angus να τον ακολουθήσει ως βασικός κιθαρίστας το γκρουπ που έφτιαχνε και που αποτελούνταν από τους Dave Evans στα φωνητικά, Colin Burgess στα ντράμς και Larry Van Kriedt στο μπάσο. Τον επόμενο μήνα παίξανε σε κοινό στην περιοχή Chequers του Σίδνευ και μάλιστα την παραμονή πρωτοχρονιάς. Έπαιξαν κομμάτια του Chuck Berry (από τον οποίο επιρρεάστηκαν περισσότερο), των Beatles, Rolling Stones, Free και δυο δικά τους. Αυτή ήταν η πρώτη εμφάνιση των AC/DC.
Το πρώτο τους βήμα στην δισκογραφία έγινε με την βοήθεια του αδερφού τους George Young και του φίλου του Harry Vanda που μετά την διάλυση των Easybeats έστησαν την δισκογραφική εταιρία Albert Productions και αποφασίσανε να ηχογραφήσουν τους AC/DC. Το πρώτο single είναι γεγονός και περιέχει τα κομμάτια “Can I Sit Next To You” και “Rockin’ In The Parlour”.
Ηχογραφήθηκε τον Φεβρουάριο του 1974 αλλά κυκλοφόρησε στις 22 Ιουλίου της ίδιας χρονιάς ενώ μερικές μέρες αργότερα κυκλοφόρησε και το video clip του Can I Sit Next To You. Η καθυστέρηση οφείλεται στο γεγονός, ότι αλλάξανε πολλοί μπασίστες και ντράμερ όλο αυτό το διάστημα.Τελικά κατέληξαν στους Mark Evans (μπάσο) και Phil Rudd (ντραμς). Η μεγάλη αλλαγή έγινε όμως στην θέση του τραγουδιστή ένα μήνα μετά την κυκλοφορία του single. Οι αδερφοί Young απέλυσαν τον Dave Evans λόγω του γεγονότος ότι χρησιμοποιούσε make up, φορούσε πολύχρωμα κασκόλ και ψηλοτάκουνες μπότες και γενικά το στυλ του είχε επιρροές από glam rock (έμοιαζε πολύ σε στυλ KISS) και όχι rock ‘n’ roll όπως ήθελαν.

Bon Scott

H αναζήτηση νέου τραγουδιστή δεν κράτησε καιρό. Πριν ακόμη φύγει ο Evans οι αδερφοί Young είχαν δοκιμάσει τον μέχρι πρότινος οδηγό τους, τον Ronald Belford Scott. (ο οποίος είχε κάνει ένα σωρό περίεργες δουλειές για να καταλήξει εδώ)
Ο Σκωτσέζικης καταγωγής Bon Scott βρέθηκε στην Αυστραλία μετανάστης με την οικογένεια του το 1952. Έχοντας εμπειρία από τα γκρουπ The Spectors, The Valentines και τους Fraternity δεν δυσκολεύτηκε να πείσει για της φωνητικές του ικανότητες τους αδερφούς Young. Και ήταν ότι ακριβώς έψαχναν. Είχε χαρακτηριστική φωνή και ουρλιαχτό, μελωδία, συναίσθημα και αυτό που εντυπωσίαζε περισσότερο ήταν η παρουσία του στην σκηνή. ΄Ηταν ήδη οπαδός του συγκροτήματος και βοήθησε πολύ να βελτιωθεί η εικόνα τους.
Έτσι, τον Σεπτέμβριο του 1974 ο 26χρονος Bon Scott γίνεται επίσημα ο νέος τραγουδιστής των AC/DC και εμφανίζεται πρώτη φορά μερικές μέρες αργότερα στο Brighton-Le-Sands Masonic Hall του Σίδνεϋ.

Άνοδος και επιτυχία στο εξωτερικό

Εχοντας υπογράψει στην Atlantic Records και σαν τραγούδια-ύμνους τους τα “T.N.T” και “It’s A Long Way To The Top”από το πρώτο τους δίσκο “High Voltage” το 1975 κέρδισαν αρκετή εμπειρία περιοδεύοντας σαν supporting act σε μεγάλα rock ονόματα όπως οι KISS, Styx και Blue Oyster Cult Ακόμη έγιναν διάσημοι στην Αυστραλία μετά από τις συχνές εμφανίσεις τους στο τηλεοπτικό σόου Molly Meldrum's Countdown . Μια συλλογή που επίσης ονομάστηκε “High Voltage” και ήταν μια μίξη των High Voltage και T.N.T. LP’s που είχαν κυκλοφορήσει μόνο στην Αυστραλία και Νέα Ζηλανδια, κυκλοφόρησε παγκοσμίως το 1976 πουλώντας 3 εκατομμύρια αντίτυπα. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και το “Dirty Deeds Done Dirt Cheap”. Δυνατό και ποιοτικό άλμπουμ από τους AC/DC. Βέβαια υπήρχαν κάποιες διαφορές στη λίστα τραγουδιών ανάμεσα στη Αυστραλιανή έκδοση και σε αυτή για τον υπόλοιπο κόσμο. Μετά τη επιτυχημένη αρχή με το “High Voltage”, και αφού ο μπασίστας Cliff Williams αντικατέστησε τον Mark Evans (λόγω διαφορών με τον Angus Young), ήρθε το 1977 το άλμπουμ “Let There Be Rock”. Πάντως το επίσημο ντεμπούτο του Cliff Williams έγινε το 1978 με το επόμενο άλμπουμ “Powerage”. Το single που είχε κυκλοφορήσει γι’ αυτό το άλμπουμ ήταν το "Rock 'n' Roll Damnation" το οποίο τους έδωσε την θέση #24 στα charts. Πάντως η μεγάλη επιτυχία ήρθε με το έκτο στη σειρά δίσκο τους το 1979, το “Highway To Hell”. Μπαίνοντας στη θέση #17 στα Αμερικάνικα charts εδραιώνει τους AC/DC σαν ένα από τα πιο σημαντικά συγκροτήματα της Hard Rock σκηνής! Ένα πολύ καλό άλμπουμ δίνοντας μεγάλη έμφαση στα δεύτερα “βοηθητικά” φωνητικά (από τον Malcolm Young), διατηρεί την φόρμουλα των AC/DC… ιδιαίτερα φωνητικά, δυνατός ήχος, δυνατά riffs, ρυθμικά beats και διάχυτο το rock ‘n’ roll στοιχείο. Ακόμη όμως δεν είχαν φτάσει στην κορυφή…

Ένα Τραγικό Γεγονός: Ο θάνατος του Bon Scott

AC/DC – Τhe Bon Scott Era Το συγκρότημα AC/DC ήταν πάντα υπόθεση οικογενειακή. Όμως, το κοινό στοιχείο της μετανάστευσης από την Σκωτία στην Αυστραλία για τους αδερφούς Young και του Bon Scott ήταν κάτι που τους είχε δέσει σαν αδέρφια.
Έτσι, το πρωινό της Τρίτης της 19ης Φεβρουαρίου 1980, η είδηση του θανάτου του Bon Scott έπεσε σαν κεραυνός στο συγκρότημα. Ο Angus ήταν ο πρώτος που το έμαθε και ενημέρωσε και τα υπόλοιπα μέλη.
Ο Bon το προηγούμενο βράδυ είχε βγει με έναν φίλο του (Alistair Kinnear) να πιει μερικά ποτά στο κέντρο του Λονδίνου. Κάτι, που ήταν απολύτως φυσιολογικό για έναν rocker που βρίσκεται στο απόγειο της δόξας του. Άλλωστε ο Bon πάντα έπινε κάτι παραπάνω, αλλά χωρίς ποτέ να ξεφεύγει. Εκείνο το βράδυ είχε πιεί παραπάνω και αφού ο Alistair Kinnear στην αρχή τον οδήγησε στο σπίτι του, πήγε στο δικό του και τον άφησε να κοιμηθεί στο αυτοκίνητο του επειδή ο Bon δεν σηκωνόταν. Το πρωί που σηκώθηκε είδε τον Bon στο αυτοκίνητο να πνίγεται στον ίδιο του τον εμετό, λόγω της στάσης, που είχε το κεφάλι του. Λίγο πριν φτάσει στο νοσοκομείο Kings, o Bon Scott ξεψύχησε...Ήταν ασθματικός και η θερμοκρασία εκείνο το πρωί ήταν κοντά στους 0 βαθμούς. Επίσημη αιτία του θανάτου ήταν “πνιγμός από αναρρόφηση από αλκοόλ”. Αναπτύχθηκαν φήμες ότι πέθαινε από ηρωϊνη ή από αέρια από την εξάτμιση του αυτοκινήτου αλλά δεν ισχύουν! Ήταν μόλις 33 χρονών... Θάφτηκε στο Fremantle στη Δυτική Αυστραλία εκεί όπου πέρασε την παιδική του ηλικία. Εκεί στήθηκε πρόσφατα ένα μπρούτζινο άγαλμα του Bon Scott προς τιμή του από το Αυστραλιανό Fan Club.
Για ένα περίπου μήνα οι AC/DC σκέφτηκαν σοβαρά να σταματήσουν αλλά μετά από αρκετές συζητήσεις αποφάσισαν να συνεχίσουν… Αυτό άλλωστε θα ήθελε και ο ίδιος ο Bon Scott…
Δείτε περισσότερα... See more...

IRON MAIDEN

Οι Iron Maiden έχοντας γίνει πλέον κλασσικοί, είναι ένα από τα σημαντικότερα και πιο επιτυχημένα bands του 80’ και έχουν κάνει το όνομά τους συνώνυμο με τη heavy metal μουσική...
Τι να πρωτοπεί κανείς για τους Iron Maiden; Εχοντας κάνει το όνομά τους συνώνυμο με την heavy metal μουσική και την ποιότητα που τους ξεχώριζει διατηρούν ακόμη και σήμερα τη λάμψη τους.Έχουν παίξει σε μερικά από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου έχοντας πάντα εξαιρετική ενέργεια, πάθος και ποιότητα στις live εμφανίσεις τους.


Πολύ επιτυχημένη και η μασκότ τους, ο Eddie εμπνευσμένη από horror-movies και σχεδιασμένη από τον Derek Riggs, τους ακολουθεί παντού και υπάρχει σε όλα τα εξώφυλλα των άλμπουμ τους.

Τα πρώτα χρόνια
Στις 25 Δεκεμβρίου 1975 δημιουργούνται οι Iron Maiden από τον μπασίστα Steve Harris.Ανάμεσα σε άλλους έχουν επιρροές από Deep Purple, Ufo, Thin Lizzy. Ο Harris εμπνεύστηκε το όνομα από την ταινία “ The Man in the Iron Mask” και το “Iron Maiden” είναι ένα όργανο βασανισμού που χρησιμοποιούνταν το μεσαίωνα. Εκείνη την περίοδο γράφει και τα τραγούδια “Iron Maiden”,”Wrathchild”,”Prowler”,”Transylvania”, “Purgatory”.Ενώ στα φωνητικά ξεκίνησε ο Paul Day, μετά από λίγο απολύθηκε γιατί δεν είχε την κατάλληλη σκηνική παρουσία. Έχοντας τον Dennis Wilcock (έναν fan των Kiss) πίσω από το μικρόφωνο οι Maiden γίνονται πιο θεατρικοί στη σκηνή καθώς ο Wilcock έκανε αρκετά κόλπα κατά τη διάρκεια των συναυλιών. Εμεινε λίγο καιρό στη μπάντα αλλά αυτός που έμελλε να γράψει ιστορία στο συγκρότημα, ήταν ο κολλητός του φίλος ο Dave Murray!Ο Tony Moore (ο μόνος επίσημος keyman στην ιστορία των Maiden) έπαιξε μαζί τους μόνο μια φορά σε μια συναυλία, στο Bridgehouse το 1977. Λίγο αργότερα αποφασισμένος ο Harris ότι τα keyboards δεν ταιριάζουν στους Iron Maiden, αποφασίζει να συνεχίσει με την μπάντα σαν κουαρτέτο. Έχοντας τον Dave Murray, αλλά μη μπορώντας να βρουν ένα δεύτερο ικανό κιθαρίστα, οι Iron Maiden ηχογραφούν το πρώτο τους demo στις 21 Δεκεμβρίου 1978 στα Spaceward Studios για 200 λίρες. Διακρίνοντας ποιότητα στη φωνή του Di’ Anno, o Harris τον φέρνει στο group. Αργότερα, στις 10 Νοεμβρίου 1979, το κυκλοφορούν σαν βινύλιο (Soundhouse Tapes) και γίνεται ανάρπαστο! Την ίδια χρονιά ο μάνατζερ Rod Smallwood ακούγοντας το demo των Maiden αποφασίζει να συνεργαστεί μαζί τους, κάτι που θα σημάνει την έναρξη της ανόδου των Maiden προς την κορυφή. Το Δεκέμβριο του 1979 οι Maiden έχοντας ως τώρα σύνθεση Paul Di’Anno-φωνή, Steve Harris-μπάσο, Dave Murray-κιθάρα,Doug Sampson-τύμπανα, υπογράφουν συμβόλαιο με την ΕΜΙ αφού πρώτα έρθει ο Cliff Burr στα τύμπανα. Το Φεβρουάριο του 1980 το συγκρότημα γίνεται πιο γνωστό κυκλοφορώντας το πρώτο της single “Running Free” (Νο 34 στα UK charts) και ακολουθεί το ντεμπούτο ομώνυμο άλμπουμ τους “Iron Maiden” (Νο 4 στα UK charts).Στις περιοδείες κάνουν support στους Kiss και τους Judas Priest και συμμετέχουν στο Reading Festival, επιβεβαιώνοντας την άνοδό τους.

Τα χρυσά χρόνια
Στις 21 Νοεμβρίου 1981 ο Adrian Smith (παιδικός φίλος με τον Murray) παίζει την πρώτη του συναυλία με τους Iron Maiden στο Brunel University στο Uxbridge.Με παραγωγό τον μεγάλο Martin Birch (Deep Purple, Rainbow, Black Sabbath) κυκλοφορούν το Φεβρουάριο του 1981 το “Killers” (Νο 12 στα UK charts) και κάνουν την πρώτη παγκόσμια περιοδεία τους με επιτυχία. Ο Di’ Anno αρχίζει να χειροτερεύει στις live εμφανίσεις του όσο το συγκρότημα αποκτάει δόξα. Δείχνοντας αυτοκαταστροφική διάθεση απολύεται από τους Maiden. Το Σεπτέμβριο του 1981 ο Bruce Dickinson είναι πλέον επίσημα ο νέος front-man των Maiden. Στις 26 Οκτωβρίου παίζουν την πρώτη συναυλία με τον Bruce στα φωνητικά στη Μπολόνια της Ιταλίας. Το Μάρτιο του 1982 κυκλοφορούν το “Number Of The Beast” (No 1 στα UK charts), ένα από τα κλασσικότερα άλμπουμ όλων των εποχών! Την ίδια χρονιά γίνεται και η παγκόσμια περιοδεία τους με επιτυχία σε Αμερική, Αυστραλια και Ιαπωνία. Στην Αμερική ο δίσκος λογοκρίνεται και οι Maiden θεωρούνται σατανιστές. Έχοντας πλέον στην σύνθεσή τους, τους Bruce Dickinson-φωνή, Steve Harris-μπάσο, Dave Murray & Adrian Smith-κιθάρες και Nicko McBrain-τύμπανα (που αντικατέστησε τον Cliff Burr το Δεκέμβρη του 1982) έγιναν η μεγαλύτερη heavy metal band των 80’ς. Κυκλοφόρησαν το καταπληκτικό “Piece Of Mind” το 1983 όπου ξεχώρισαν τα “Trooper” και “Flight Of Icarus” που έγιναν και singles. Ακολούθησε τα πολύ καλό “Powerslave” το 1984 που ξεχώρισαν τα “Aces High” και “2 Minutes To Midnight”.Η μπάντα έκανε την παγκόσμια περιοδεία “World Slavery Tour” και ακολούθησαν 193 εμφανίσεις σε 13 μήνες σε πολλές χώρες. Ήταν από τις μεγαλύτερες περιοδείες που έγιναν ποτέ στην ιστορία της μουσικής.
Iron Maiden: Οι Θρύλοι Του Heavy MetalΠειραματισμός
Κυκλοφορούν το “Live after Death” το 1985, και έπειτα το “Somewhere In Time” το 1986 όπου πειραματίζονται και περνούν νέα στοιχεία στη μουσική τους προσθέτοντας βάθος στον ήχο τους. Από αυτό το άλμπουμ ξεχωρίζει το “Wasted Years”. Ακολουθεί το “7th Son Of The 7th Son” το 1988 στο οποίο χρησιμοποιούν για πρώτη φορά keyboards σε studio άλμπουμ. Γίνεται μεγάλη επιτυχία (έφτασε Νο 1 στα UK charts) και οι ίδιοι κάνουν και ταυτόχρονα πολλές τεράστιες περιοδείες σε όλο τον κόσμο. Σ’ αυτό το σημείο το όνομά τους είχε γίνει συνώνυμο με το heavy metal.

Αναστάτωση
To 1990 ο Janick Gers αντικαθιστά τον Adrian Smith (που έκανε ένα σόλο άλμπουμ με το δικό του group, τους ASAP) στην κιθάρα και οι Maiden κυκλοφορούν το “No Prayer For The Dying” το 1990. Αν και το άλμπουμ δεν ήταν κακό, ο ήχος του ήταν πιο τραχύς και πιο “ξερός” από τα προηγούμενα. Ξεχώρισε το "Bring Your Daughter... to the Slaughter” το οποίο μπήκε και στο soundtrack της ταινίας “Nightmare on Elm Street 5”.Ακολουθεί το εξαιρετικό “Fear Of The Dark” το 1992. Για πολλούς ήταν το τελευταίο καλό άλμπουμ των Maiden και μετά από αυτό άρχισε η πτώση τους. Εν τω μεταξύ ο Bruce Dickinson είχε αρχίσει τη σόλο καριέρα του ηχογραφώντας το “Tattooed Millionaire”. Ενώ συνεχίζουν με επιτυχημένα live και κυκλοφορούν τα “Real Live/Dead One” και “Live At Donnighton” το 1993, η metal κοινότητα και οι φανατικοί οπαδοί τους συγκλονίζονται από τα νέα ότι ο Bruce Dickinson θα αποχωρήσει από την μπάντα. Ο Dickinson δίνει το αποχαιρετιστήριο show του με τους Maiden στις 28 Αυγούστου 1993, το “Raising Hell” που μεταδόθηκε ζωντανά από το BBC.
Η αλλαγή
Ο Dickinson αποχωρεί το Σεπτέμβρη του 1993 από τη μπάντα για σόλο καριέρα και οι Maiden ψάχνουν μερικούς μήνες τον αντικαταστάτη του. Ερχεται στους Maiden ο Blaze Bayley σαν αντικαταστάτης του Bruce Dickinson δίνοντας διαφορετική χροιά και στυλ στη φωνή των Maiden. Οι Maiden κυκλοφορούν με αυτόν τα πολύ μέτρια “X-Factor” το 1995 και “Virtual XI” το 1998 αφήνοντας ανάμεικτα συναισθήματα στους οπαδούς τους. Μάλιστα το τελευταίο ήταν το χειρότερο άλμπουμ των Maiden όσο αφορά τις πωλήσεις και τα charts. Ανάμεσα βγάζουν και ένα best of άλμπουμ το “Best Of The Beast”. Η αλήθεια είναι ότι όσο και αν προσπάθησε ο Bayley ποτέ δεν κάλυψε πλήρως το κενό του Dickinson. Από μερικούς φανατικούς της μπάντας δεν έγινε ποτέ αποδεκτός και συνέχισαν να περιμένουν την επιστροφή του “μεγαλειότατου”.
Επανένωση έως σήμερα
Οι Dickinson και Smith οι οποίοι είχαν βρεθεί μαζί στη μπάντα του Bruce Dickinson, επιστρέφουν στους Iron Maiden το 1999 κάνοντας την περιοδεία “Ed Hunter Tour” και κυκλοφορώντας ένα pc game το “Ed Hunter”. Λίγο αργότερα κυκλοφορούν το άλμπουμ “Brave New World” το 2000 που έτυχε θερμής κριτικής από το κοινό. Το μεγάλο comeback έγινε και έτσι οι Maiden κερδίζουν την όποια φήμη έχασαν τα τελευταία έξι χρόνια. Ακολουθούν πάνω από 100 συναυλίες σε όλο τον κόσμο που ολοκληρώνονται με το επικό live CD/DVD “Rock In Rio” το 2002 που ήταν η μεγαλύτερη συναυλία που έπαιξαν ποτέ οι Maiden με το κοινό να ξεπερνά τις 250.000. Στις 8 Σεπτεμβρίου 2003 κυκλοφορούν το κάπως διαφορετικό “Dance Of Death” και το 2005 το live CD/DVD “Death On The Road” από την εμφάνισή τους στο Dortmund στη Γερμανία. Ακόμη για να γιορτάσει τα 30 χρόνια του το γκρουπ κυκλοφορεί το ντοκυμαντέρ-DVD “The Early Days” και κάνει και την αντίστοιχη περιοδεία “Eddie Rips Up The World“. Στην τελευταία τους εμφάνιση στο Ozzfest στις 20 Αυγούστου 2005 η Sharon Osbourne τους έκλεισε το ρεύμα και τους πέταγε αυγά φωνάζοντας Ozzy! Ο λόγος ήταν επειδή είχαν εισπράξει περισσότερα χειροκροτήματα! Πριν λίγο καιρό, για την ακρίβεια το 2006, επανέρχονται με το δυνατό “A Matter Of Life And Death”. Θέμα του ήταν ο πόλεμος και η θρησκεία. Όπως συνηθίζουν ακολουθούν επιτυχημένες περιοδείες σε Β. Αμερική και Ευρώπη που παίζουν τραγούδια κυρίως από αυτό το άλμπουμ. Το Δεκέμβριο του 2006 ηχογραφούν ένα live άλμπουμ στα Abbey Road Studios το “Live From Abbey Road”. Τελείωσαν την περιοδεία “A Matter of Life and Death” με ένα live στο Λονδίνο στο Brixton Academy στις 24 Ιουλίου 2007 για να βοηθήσουν τον Cliff Burr σε ένα πρόβλημα υγείας. Επανέρχονται με την παγκόσμια περιοδεία “Somewhere Back in Time” που είναι σε εξέλιξη και θα έχει το σκηνικό του Powerslave. Επίσης θα κυκλοφορήσουν και το κλασσικό DVD “Live After Death” μέσα στο 2008. Οι Iron Maiden έχουν ψηφιστεί τέταρτοι μέσα στα 10 καλύτερα Heavy Metal Bands όλων των εποχών σύμφωνα με το MTV! Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Steve Harris οι Maiden θα βγάλουν συνολικά 15 άλμπουμ… Οπότε έχουμε να περιμένουμε ένα ακόμη…

Δισκογραφία

Iron Maiden (1980)
Killers (1981)
The Number of the Beast (1982)
Piece of Mind (1983)
Powerslave (1984)
Somewhere in Time (1986)
Seventh Son of a Seventh Son (1988)
No Prayer for the Dying (1990)
Fear of the Dark (1992)
The X Factor (1995)
Virtual XI (1998)
Brave New World (2000)
Dance of Death (2003)
A Matter of Life and Death (2006)
Δείτε περισσότερα... See more...

MICHAEL JACKSON

Γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου του 1958 στο Gary της Indiana. Ήταν ο έβδομος από τα συνολικά 9 παιδιά της οικογένειας Jackson, ενώ μεγάλωσε μέσα σε ένα πολύ αυστηρό περιβάλλον, κάτω από το βλέμμα του δεσποτικού πατέρα του. Οι γονείς του, Joe και Katherine, εργάτες και οι δύο, ασχολούνταν και με τη μουσική από χόμπι. Ο πατέρας, μετά την εργασία του ως χειριστής γερανών, έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε στους Falcons, ένα blues συγκρότημα που έπαιζε σε εκδηλώσεις και μπαρ της περιοχής, ενώ η μητέρα συμμετείχε σε χορωδία.


Η μουσική, ήταν η μόνη διασκέδαση της οικογένειας στο μικρό σπίτι των δύο δωματίων και αρκετές φορές, ο πατέρας έπαιρνε την κιθάρα για να παίξει τραγούδια της εποχής, με την συνοδεία της μητέρας στο τραγούδι. Όπως ήταν φυσικό, μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, κάποια από τα παιδιά γρήγορα έδειξαν ενδιαφέρον για τη μουσική. Θέλοντας να μοιάσει στον πατέρα του, ένα από αυτά, ο Tito, έπαιρνε κρυφά την κιθάρα του Joe, μέχρι που μια μέρα σπάει κατά λάθος μια από τις χορδές. Όταν ο πατέρας το έμαθε, του ζήτησε σε έξαλλη κατάσταση να του δείξει αν πράγματι έμαθε να παίζει, για να γλιτώσει το ξύλο. Ο Joe βλέποντας το ταλέντο του, αποφάσισε να αρχίσει πρόβες μαζί του και με άλλα τρία παιδιά της οικογένειας που τραγουδούσαν καλά, δημιουργώντας ένα οικογενειακό συγκρότημα.
Ο αρκετά μικρός ακόμα Michael, ακούγοντας τις πρόβες στο σπίτι σιγοτραγουδούσε και παράλληλα, όπως θυμάται η μητέρα του, δεν έχανε ευκαιρία να χορεύει και να μιμείται τους μεγάλους τραγουδιστές της εποχής – κυρίως τον James Brown. Το ταλέντο του στο τραγούδι δεν άργησε να φανεί και λίγο καιρό μετά, σε ηλικία μόλις έξι ετών, ο Michael Jackson πήρε τη θέση του κεντρικού τραγουδιστή στο γκρουπ, που έπειτα από προτροπή ενός γείτονα της οικογένειας, πήρε το όνομα “The Jackson Five”.
Τα παιδιά άρχισαν να παίζουν και να τραγουδάνε σε τοπικά κλαμπ, σχολεία και διαγωνισμούς ταλέντων, τους περισσότερους από τους οποίους κέρδιζαν. Οι Jackson Five γρήγορα έγιναν διάσημοι και πολύ αγαπητοί, ιδιαίτερα ο Michael, που παρά την πολύ μικρή ηλικία του, τραγουδούσε και χόρευε σαν επαγγελματίας. Η φήμη τους μάλιστα, σύντομα έσπασε τα όρια της πόλης τους, φθάνοντας ακόμα και μέχρι τη Νέα Υόρκη, όπου το 1966 κερδίζουν τον πολύ σημαντικό διαγωνισμό ταλέντων “Amateur Night”, που διοργανώνονταν κάθε χρόνο στο θρυλικό θέατρο Apollo. Την επόμενη χρονιά και μετά τον θρίαμβο στο Apollo, οι Jackson Five αρχίζουν να ανοίγουν τις εμφανίσεις γνωστών ονομάτων της εποχής, όπως των Emotions και της Gladys Knight, η οποία μίλησε με τα καλύτερα λόγια γι’ αυτούς στον Berry Gordy, διευθυντή της σημαντικότερης δισκογραφικής εταιρείας μαύρης μουσικής, της Motown Records.
Στο μεταξύ όμως, ο Gordon Keith, ιδιοκτήτης μιας τοπικής ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρείας, της Steeltown Records, πλησιάζει τον Joe και τον πείθει να ηχογραφήσουν οι Jackson Five κάποια δικά του τραγούδια για την εταιρεία του. Ο Keith, του έδωσε μια κασέτα – demo με τα τραγούδια και μετά από κάποιες μέρες προετοιμασίας, οι Jackson Five βρίσκονται στο στούντιο της Steeltown για την πρώτη τους επαφή με την δισκογραφία. Το πρώτο τους single, με τίτλο “Big Boy”, κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1968 και έγινε αμέσως επιτυχία στα τοπικά ραδιόφωνα. Τα αδέλφια ηχογράφησαν αρκετό υλικό στη Steeltown, αλλά μετά το “Big Boy”, κυκλοφόρησε μόλις ένα ακόμη single, χωρίς τα υπόλοιπα τραγούδια να βρουν τότε το δρόμο τους – ευτυχώς οι ιστορικής αξίας ηχογραφήσεις κυκλοφόρησαν τελικά τη δεκαετία του ‘90.
Το 1968, θα μπορούσε σίγουρα να χαρακτηριστεί τυχερή τους χρονιά. Μετά την επιτυχία του “Big Boy”, ο Bobby Taylor των Vancouvers, ζητάει από τους Jackson Five να ανοίξουν μια συναυλία του στο Σικάγο και αμέσως μετά κανονίζει συνάντηση με τον Berry Gordy. Τα παιδιά πέρασαν από ακρόαση στην έδρα της Motown και ο Gordy έμεινε άφωνος βλέποντας τον τρόπο που ο Michael χόρευε και ερμήνευε τα τραγούδια. Λίγο πριν το τέλος του 1968 οι Jackson Five υπογράφουν συμβόλαιο με την Motown και στις 18 Δεκεμβρίου του επόμενου χρόνου, κυκλοφορεί το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους “Diana Ross Presents The Jackson 5".
Δείτε περισσότερα... See more...

BOB MARLEY

Το 1963, ο Μπόμπ Μάρλεϊ, ο Bunny Livingston, ο Peter McIntosh, ο Junior Braithwaite, ο Beverley Kelso και ο Cherry Smith δημιούργησαν ένα ska/rocksteady συγκρότημα, αποκαλώντας τους εαυτούς τους The Teenagers. Αργότερα άλλαξαν το όνομα τους σε The Wailing Rudeboys, μετά σε The Wailing Wailers και τελικά σε The Wailers. Μέχρι το 1966 ο Braithwaite, ο Kelso και ο Smith είχαν αποχωρήσει από τους Wailers, αφήνοντας την τριάδα Μάρλεϊ, Livingston και McIntosh.


Το 1966, ο Μάρλεϊ παντρεύτηκε την Rita Anderson και μετακόμισαν για ένα μικρό χρονικό διάστημα στο πατρικό της μητέρας του στο Delaware του Wilmington. Εκεί δούλεψε σαν καθαριστής στο ξενοδοχείο DuPont και στη νυχτερινή βάρδια της γραμμής συναρμολόγησης της Chrysler, κάτω από το ψευδώνυμο Ντόναλντ Μάρλεϊ (Donald Marley). Με την επιστροφή του στη Τζαμάικα, ο Μάρλεϊ έγινε μέλος του Ρασταφαριανού κινήματος αφήνοντας dreadlocks (είδος κόμμωσης), ένα από τα σύμβολα των Ρασταφαριανών.
Μετά από μια σύγκρουση με τον Dodd, ο Μάρλεϊ και το συγκρότημα του «συμμάχησαν» με τον Lee "Scratch" Perry και το δικό του συγκρότημα, The Upsetters. Ενώ η συνεργασία τους κράτησε λιγότερο από ένα χρόνο, από πολλούς θεωρείται πως ηχογραφήθηκαν οι καλύτερες δουλειές των The Wailers. Ο Μάρλεϊ και ο Perry χώρισαν μετά από μια φιλονικία που αφορούσε τα δικαιώματα των ηχογραφήσεων, αλλά παρέμειναν φίλοι και ξαναδούλεψαν μαζί τα επόμενα χρόνια.
Μέσα στο 1968 και το 1972, ο Μπομπ και η Ρίτα Μάρλεϊ, ο Peter McIntosh και ο Bunny Livingston αναδημιούργησαν μερικά παλιά τραγούδια με την JAD Records στο Κίνγκστον και στο Λονδίνο σε μια προσπάθεια τους να διαφημίσουν τον «ήχο» των Wailers. Ο Livingston αργότερα ισχυρίστηκε πως αυτά τα τραγούδια «δεν έπρεπε ποτέ να κυκλοφορήσουν σαν άλμπουμ... ήταν απλά demo για τις εταιρίες».

Το πρώτο άλμπουμ των The Wailers, ονόματι Catch A Fire, κυκλοφόρησε παγκοσμίως το 1973 και είχε θετική απήχηση. Ακολούθησε ένα χρόνο αργότερα το Burnin', που συμπεριελάμβανε τα τραγούδια "Get Up, Stand Up" και "I Shot The Sheriff". Ο Έρικ Κλάπτον επιμελήθηκε το "I Shot The Sheriff" σε μια έκδοση πιο φιλική προς τα ακούσματα της εποχής, ενισχύοντας έτσι το διεθνές προφίλ του Μάρλεϊ.

Οι The Wailers διαλύθηκαν το 1974 και το κάθε μέλος ακολούθησε σόλο καριέρα. Για την αιτία της διάλυσης γίνονται μόνο εικασίες. Μερικοί πιστεύουν ότι υπήρχαν διαφωνίες ανάμεσα στους Livingston, McIntosh και Μάρλεϊ για τις συναυλιακές τους εμφανίσεις, ενώ άλλοι ισχυρίζονται πως απλά οι Livingston και McIntosh προτιμούσαν τη σόλο καριέρα. Ο McIntosh ξεκίνησε ηχογραφήσεις με το όνομα Peter Tosh και ο Livingston συνέχισε ως Bunny Wailer.



Bob Marley & The Wailers

Παρά τη διάλυση, ο Μάρλεϊ συνέχισε να ηχογραφεί σαν Bob Marley & The Wailers. Τη νέα του μπάντα απάρτιζαν τα αδέλφια Carlton και Aston "Family Man" Barrett στα ντραμς και στο μπάσο αντίστοιχα, οι Junior Marvin και Al Anderson στην κιθάρα, Tyrone Downie και Earl "Wya" Lindo στα πλήκτρα και Alvin "Seeco" Patterson στα κρουστά. Το συγκρότημα I Threes, αποτελούμενο από τις Judy Mowatt, Marcia Griffiths και τη γυναίκα του Μάρλεϊ, Ρίτα, ανέλαβε τα δευτερεύοντα (background) φωνητικά.

Το 1975 συντελέστηκε η διεθνής αναγνώριση του Μάρλεϊ, έξω από τα όρια της Τζαμάικα, με την επιτυχία του τραγουδιού "No Woman, No Cry" από το άλμπουμ Natty Dread. Ακολούθησε το ακόμα πιο επιτυχημένο άλμπουμ, Rastaman Vibration (1976), το οποίο παρέμεινε τέσσερις εβδομάδες στα Top Ten στις ΗΠΑ.

Τον Δεκέμβριο του 1976 δύο μέρες πριν το Smile Jamaica, μια ελεύθερη συναυλία που οργάνωσε ο Πρωθυπουργός της Τζαμάικας Μάικλ Μάνλεϊ για να κατευνάσει τα πνεύματα μεταξύ δύο πολιτικών παρατάξεων, ο Μάρλεϊ, η γυναίκα του και ο μάνατζερ του Don Taylor δέχτηκαν ένοπλη επίθεση από άγνωστο στο σπίτι των Μάρλεϊ. Ο Taylor τραυματίστηκε στα πόδια και η γυναίκα του Μάρλεϊ Rita στο κεφάλι σοβαρά, αργότερα ανάρρωσαν. O Μπομπ Μάρλεϊ τραυματίστηκε ελαφρώς στο στήθος και στο βραχίονα. Η επίθεση έγινε λόγω πολιτικής του ανάμιξης, επειδή πολλοί θεώρησαν ότι η συναυλία ήταν στην πραγματικότητα μια στρατηγική ανάκαμψης του Μάνλεϊ. Παρ' όλα αυτά, η συναυλία πραγματοποιήθηκε και τραυματισμένοι ο Μάρλεϊ, χωρίς την κιθάρα του, και η Rita, με επιδέσμους στο κεφάλι, εμφανίστηκαν όπως είχε προγραμματιστεί.





Ο Μάρλεϊ, το 1976, άφησε την Τζαμάικα και εγκαταστάθηκε στην Αγγλία, όπου ηχογράφησε τα άλμπουμ Exodus και Kaya. Το Exodus έμεινε στα βρετανικά charts για 56 συνεχείς εβδομάδες. Συμπεριελάμβανε τέσσερα singles: "Exodus", "Waiting In Vain", "Jamming" και το "One Love", μια διασκευή του "People Get Ready" του Curtis Mayfield. Τότε ήταν που συνελήφθη με κατηγορίες για κατοχή μικρής ποσότητας κάνναβης ενώ ταξίδευε στο Λονδίνο.

Το 1978, ο Μάρλεϊ εμφανίστηκε σε άλλη μια πολιτική συναυλία στη Τζαμάικα, το One Love Peace Concert, σε μια ακόμη προσπάθεια να εξευμενίσει τις σχέσεις των μαχόμενων κομμάτων. Προς το τέλος την συναυλίας, μετά από παράκληση του Μάρλεϊ, ο Μάνλεϊ και ο πολιτικός του αντίπαλος, Edward Seaga, ανέβηκαν και αντάλλαξαν χειραψία επάνω στη σκηνή.

Το Babylon by Bus, ένα διπλό live άλμπουμ με 13 τραγούδια, κυκλοφόρησε το 1978 με τις καλύτερες κριτικές. Ολόκληρο το άλμπουμ και συγκεκριμένα το τελευταίο τραγούδι "Jamming" με τις επευφημίες του κοινού, αποτύπωσε την ένταση των ζωντανών εμφανίσεων του Μάρλεϊ. Το Survival, ένα «ανυπάκουο» και πολιτικά φορτισμένο άλμπουμ, κυκλοφόρησε το 1979. Τραγούδια σαν τα "Zimbabwe", "Africa Unite", "Wake Up and Live" και "Survival" αντικατόπτριζαν την υποστήριξη του Μάρλεϊ στους αγώνες των Αφρικανών. Τις αρχές του 1980, κλήθηκε να εμφανιστεί στον εορτασμό τις 17ης Απριλίου, Μέρα Ανεξαρτησίας για την Ζιμπάμπουε. Το Uprising (1980) ήταν το τελευταίο στούντιο άλμπουμ του Μπομπ Μάρλεϊ και ήταν μια από τις πιο θρησκευόμενες δημιουργίες του, συμπεριλαμβανομένων των "Redemption Song" και "Forever Loving Jah". Ήταν στο "Redemption Song" που ο Μάρλεϊ τραγούδησε τους φημισμένους στίχους:

Emancipate yourselves from mental slavery (Απελευθερώστε τον εαυτό σας από την σκλαβιά του νου)
None but ourselves can free our minds… (Μόνο εμείς μπορούμε να αποδεσμεύσουμε το μυαλό μας...)

Το Confrontation (1983) κυκλοφόρησε μετά τον θάνατο του και περιείχε υλικό από ηχογραφήσεις κατά τη διάρκεια της ζωής του Μάρλεϊ, συμπεριλαμβάνοντας το "Buffalo Soldier" και νέες μίξεις παλιών singles που κυκλοφορούσαν μόνο στη Τζαμάικα.





Διάγνωση Καρκίνου

Τον Ιούλιο του 1977, διαγνώστηκε κακόηθες μελάνωμα στα πόδια του Μάρλεϊ, για το οποίο πίστευε ο ίδιο ότι ήταν τραύμα από το ποδόσφαιρο. Αρνήθηκε τον ακρωτηριασμό, αναφέροντας ότι η επέμβαση θα επηρέαζε τον χορό του και σύμφωνα με την πίστη των Ρασταφαριανών πως το σώμα πρέπει να είναι «ολόκληρο»:

Rasta no abide amputation. I don't allow a man to be dismantled.
(Οι Ρασταφαριανοί δεν κάνουν ακρωτηριασμούς. Δεν επιτρέπω σε κανένα να είναι διαμελισμένος)

—Από την βιογραφία Catch a Fire

Ο Μάρλεϊ μάλλον έβλεπε τους γιατρούς σαν samfai (απατεώνες). Πιστός στις θρησκευτικές του απόψεις απέρριψε κάθε χειρουργική πιθανότητα και έψαξε για εναλλακτικές λύσεις που δεν θα τις πρόδιδαν. Επίσης αρνήθηκε τη σύνταξη διαθήκης, βασιζόμενος στην άποψη των Ρασταφαριανών ότι η συγγραφή διαθήκης είναι η αποδοχή του αναπόφευκτου θανάτου, αμελώντας την αιώνια ζωή ("everliving", κατά τους Ρασταφαριανούς).

Περίθαλψη και Κατάπτωση
Ο καρκίνος εξαπλώθηκε με μεταστάσεις στον εγκέφαλο, τους πνεύμονες, το ήπαρ (συκώτι) και στο στομάχι του Μάρλεϊ. Μετά την εμφάνιση του σε δύο σόου στο Madison Square Garden στα πλαίσια της φθινοπωρινής του περιοδείας (Uprising Tour), λιποθύμησε ενώ έκανε τζόκιν στο Σέντραλ Παρκ της Νέα Υόρκης. Το υπόλοιπο της περιοδείας του ακυρώθηκε διαδοχικά.
Ο Μπομπ Μάρλεϊ έπαιξε την τελευταία του συναυλία στο Stanley Theater στο Πίτσμπουργκ της Πενσυλβάνιας στις 23 Σεπτεμβρίου 1980. Η ζωντανή εκτέλεση του "Redemption Song" στο Songs of Freedom ηχογραφήθηκε σε εκείνο το σόου. Μετέπειτα ο Μάρλεϊ αναζήτησε βοήθεια από τον ειδικευμένο Γερμανό (από το Μόναχο) Josef Issels αλλά ο καρκίνος του είχε ήδη προχωρήσει στο τελικό του στάδιο.
Δείτε περισσότερα... See more...

LED ZEPPELIN

Απαρτίζονταν απο τον κιθαριστα Jimmy Page(πραγματικο ονομα James Patrick Page, γεννηθηκε στις 9 Ιανουαριου του 1944 στο Henston του Middlesex της Αγγλιας), τον μπασιστα και κιμπορτιστα John Paul Jones (John Baldwin, γεννηθηκε στις 31 Ιανουαριου του 1946 στο Λονδινο), τον τραγουδιστη Robert Plant (γεννηθηκε στις 20 Αυγουστου του 1948 στο West Bromwich των West Midlands της Αγγλιας) και τον ντραμερ John Bonham (γεννηθηκε στις 31 Μαιου του 1947 στο Birmingham της Αγγλιας και πεθανε στις 25 Σεπτεμβριου 1980.


Αναδυθηκαν μεσα απο την βρετανικη blues σκηνη και ενεπνευσαν τις επομενες γενιες των συγκροτηματων του heavy metal (με την κιθαριστικη ερμηνεια του Page και τα ιδιαιτερα φωνητικα του Plant) αλλα και του progressive rock (με την ροπη προς τον μυστικισμο ορισμενων τραγουδιων τους).
Ο Jimmy Page από live στο Madison Square Garden το 1975.
Σχηματιστηκαν το 1968 απο τον Page, ο οποιος πριν επαιζε στους Yardbirds και προοριζε τους Zeppelin για διαδοχο τους σχημα (το αρχικο τους ονομα ηταν New Yardbirds). Το hard rock ντεμπουτο τους (''Led Zeppelin '') περιελαμβανε επιτυχιες των ζωντανων τους εμφανισεων οπως οι διασκευες στο ''Can't Quit You - Otis Rush, You Shook Me - Willie Dixon. Το ''Led Zeppelin II'' (1969) περιειχε το ''Whole Lotta Love'' με τις φωνιτικες ακροβασιες του Plant σε πληρη αναπτυξη ενα κομματι που γνωρισε μεγαλη επιτυχια και στην Αμερικη. Το ''Led Zeppelin III'' φανερωσε μια διευρυνση τοσο στον ηχο οσο και στο στιχουργικο περιεχομενο. Η πραγματικη τομη ωστοσο εγινε με το επομενο αλμπουμ το ''Led Zeppelin IV'' το οποιο περιελαμβανε συμβολα που προδιδαν το ενδιαφερον του Page για το μυστικισμο του Aleister Crowley αλλα και τα τραγουδια τους οπως το ''Stairway to Heaven'' το σταθερο φιναλε για τις ζωντανες εμφανισεις τους απο τοτε.

Από Live του group το 1975


Το ''Houses of the holy'' που ακολουθησε (1973) περιειχε και αυτο επιτυχιες οπως το ''D'yer Maker'' και το ''No Quarter''. Το διαστημα 1974-1975 οι Led Zeppelin ιδρυσαν την δικη τους δισκογραφικη εταιρεια την Swan Song υπογραφοντας συμβολαια με τους Bad Company και τους Pretty Things. To διπλο αλμπουμ ''Physical Graffiti'' (1975) ηταν το πιο επτυχημενο εμπορικα της καριερας τους και περιελαμβανε το ινδιανικης τεχνοτροπιας ''Kashmir'' μια απο τις πρωτες με εθνικ ταυτοτητα αποκλισεις στο ροκ του κυριου ρευματος. Ο τραυματισμος του Plant σε τροχαιο καθυστερησε την κυκλοφορια του ''Presence'' (1976) το οποιο επεστρεψε αισθητικα στο χαρντ ροκ του πρωτου δισκου τους. Οι Zeppelin κυκλοφορησαν μονο ενα ακομη στουντιο αλμπουμ το ''In Through The Out Door'' (1979). Κατα τη διαρκεια των ηχογραφησεων ο Plant αποσυρθηκε λογω του θανατου του γιου του.
Το 1980 ακολουθησε μια ευρωπαικη περιοδεια και λιγο αργοτερα ο Bohman βρεθηκε νεκρος απο δηλητηριαση που οφειλοταν σε αλκοολ. Τα υπολοιπα μελη αποφασισαν να διαλυσουν το γρουπ (4 Δεκεμβριου 1980) και η τελευταια κυκλοφορια ηταν το ''Coda'' (1982) μια συλλογη υλικου απο ολα τα σταδια της καριερας τους το οποιο δεν ειχε κυκλοφορισει πριν. O Jones εγκατελειψε τις ζωντανες εμφανισεις και επικεντρωσε το ενδιαφερον του σε παραγωγες και ενορχηστρωσεις με πιο επιτυχημενη προσπαθεια το ''Automatic For The People'' των R.E.M. Οι Plant και Page ακολουθησαν πολυκυμαντες σολο καριερες για να συνεργαστουν ξανα στα τελη της δεκαετιας του 90 με ανθαρρυντικα αποτελεσματα οπως το ''Walking Into Clarksdale'' (Mercury 1998).
Απο τις πολλες συλλογες με υλικο αρχειου οι Led Zeppeiln που κυκλοφορισαν απο τα μεσα της δεκαετιας του 90 και επειτα ξεχωριζει το διπλο CD ''BBC Sessions'' (1997) καθως και οι ανθολογιες ''Early Days : The best of vol.1'' (1999) και ''Latter Days: The Best of vol.2 (2000)

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ/CD

1969 Led Zeppelin -Atlantic
1969 Led Zeppelin II - Atlantic
1970 Led Zeppeiln III - Atlantic
1971 Led Zeppelin IV- Atlantic
1973 Houses of the holy - Atlantic
1975 Physical Graffiti - Swan Song
1976 The Song Remains The Same (live) - Swan Song
1976 Presence - Swan song
1979 In trough the out door - Swat Song
Δείτε περισσότερα... See more...

ΧΑΡΟΥΛΑ ΑΛΕΞΙΟΥ

(Χαρίκλεια Ρουπάκα) γενν. 27/12/1950 Θήβα, ζει στην Αθήνα από το 1958, ανέβηκε στο πάλκο το 1967,μπήκε στη δισκογραφία το 1971 [΄Οταν πίνει μια γυναίκα, σύνθεση Βασίλης Βασιλειάδης, στίχοι Πυθαγόρας], είναι αδελφή του Γιώργου Σαρρή.
Η σύγχρονη ελληνική μουσική πραγματικότητα χαρακτηρίζεται καθοριστικά από τη φωνή και τα τραγούδια της Χάρις Αλεξίου. Από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στο μουσικό στερέωμα, στις αρχές της δεκαετίας του '70, μέχρι σήμερα, η Χάρις Αλεξίου έχει διανύσει μια εξαιρετικά γόνιμη και γεμάτη επιτυχίες διαδρομή που οδήγησε αφ'ενός στην αναγνώρισή της σαν ερμηνεύτρια κλασικής αξίας, αφ'ετέρου στην ανάδειξή της σαν κύριο πρόσωπο της νέας ελληνικής δημιουργίας χάρη στους στίχους και τη μουσική της.


Με τη χαρισματική φωνή της, τη μοναδικότητα της ερμηνείας της, τη στιβαρή σκηνική παρουσία της αλλά και τη διαρκή ανίχνευση νέων μουσικών δρόμων η Χάρις Αλεξίου βρίσκεται για πάνω από τριάντα χρόνια στην πρώτη γραμμή του ελληνικού τραγουδιού και στις καρδιές όλου του κόσμου. Είναι πια η Χαρούλα όλων των Ελλήνων.
Το 1975 ηχογραφεί τον πρώτο της προσωπικό δίσκο, τα "12 ΛΑΪΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ", με την "Δημητρούλα" να κατακτά τις προτιμήσεις του κοινού.
Εμφανίζεται σε μπουάτ στην Πλάκα, ανοίγοντας το δρόμο σε ένα νέο τρόπο παρουσίασης των τραγουδιών, τελείως διαφορετικό από τη συμβατική λογική των νυχτερινών κέντρων. Συμπίπτει με την περίοδο της μεταπολίτευσης, του πολιτικού τραγουδιού και της αναβίωσης του ρεμπέτικου, που βρίσκει την Χάρις Αλεξίου να τραγουδά μπαλάντες, λαϊκά και έντεχνα, δημοτικά και ρεμπέτικα.
Τραγουδά για μεγάλο διάστημα με τον Γιώργο Νταλάρα, τραγουδά με τη Δήμητρα Γαλάνη, τον Αντώνη Καλογιάννη, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Γιάννη Πάριο. Οι συναυλίες που δίνει σε στάδια και θέατρα με τραγούδια των Λοίζου, Παπαδόπουλου, Νικολόπουλου, Σπανού, Θεοδωράκη, Κουγιουμτζή, σημειώνουν μεγάλη επιτυχία.
Το 1979 κυκλοφορούν "ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΧΑΡΟΥΛΑΣ" Μάνου Λοΐζου σε στίχους Μανώλη Ρασούλη και Πυθαγόρα. "Ο φαντάρος" ξεχώρισε αμέσως ενώ το "Όλα σε θυμίζουν" έχει καταγραφεί ως μία από τις κλασικές ελληνικές μπαλάντες. Η δεκαετία του '80 ξεκινά με τις μεγάλες επιτυχίες "Φεύγω" και "Ξημερώνει".
Οι μπαλάντες στο δίσκο "ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΧΘΕΣΙΝΗΣ ΜΕΡΑΣ" που ηχογραφεί με την Δήμητρα Γαλάνη γίνονται από τα αγαπημένα των θαυμαστών της. Παράλληλα ηχογραφεί δημοτικά, ρεμπέτικα, και λαϊκά, ενώ δίνει συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 1983 ηχογραφεί "ΤΑ ΤΣΙΛΙΚΑ", ένα συλλεκτικό δίσκο με ρεμπέτικα τραγούδια της περιόδου 1900-1935. Το 1986 συναντά για πρώτη φορά δισκογραφικά τον Θάνο Μικρούτσικο, τραγουδώντας "Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΖΑΛΗ", σε στίχους Άλκη Αλκαίου, Νίκου Καββαδία, Ανδρέα Μικρούτσικου και Μπάμπη Τσικληρόπουλου. Ο δίσκος γνωρίζει τεράστια επιτυχία με το ομότιτλο τραγούδι, "Το Ερωτικό", την "Ελένη" να ξεχωρίζουν αμέσως. Την ίδια χρονιά κατακτά το γαλλικό κοινό με την εμφάνιση της στο Theatre de la Ville του Παρισιού και αποσπά διθυραμβικές κριτικές. Ταξιδεύει από την Γαλλία στην Κύπρο, την Τυνησία, την Γερμανία και όλη την Ελλάδα.
Το 1987 ανατέλλει ο ΣΕΙΡΙΟΣ και ο Μάνος Χατζιδάκις την καλεί να δώσει ένα ρεσιτάλ με "ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ", την σκηνοθετεί και στη συνέχεια διευθύνει τη δουλειά αυτή στο στούντιο, ενώ το ίδιο καλοκαίρι τραγουδά στις συναυλίες του σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.
Το 1988 συνεργάζεται με νέους καλλιτέχνες και εμφανίζεται με τους Φατμέ, αλλά και με τον σπουδαίο Ιταλό τραγουδοποιό Paolo Conte. Από τις κοινές της εμφανίσεις τους, τον Δεκέμβριο στο ΠΑΛΛΑΣ προκύπτει νέα δισκογραφική συνεργασία, δύο από τα τραγούδια της οποίας απέδωσε στα ελληνικά από η Λίνα Νικολακοπούλου.
Το 1989 "Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΡΧΙΖΕΙ". Έτσι ονομάζεται η μουσική παράσταση που για δύο χρόνια παρουσίασαν μαζί με τη Δήμητρα Γαλάνη και τον Γιάννη Πάριο σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, καθώς και ο ομότιτλος δίσκος.
Το 1990 ξεκινά για την Χάρις Αλεξίου με τη δεύτερη δισκογραφική της συνεργασία με τονΘάνο Μικρούτσικο. Είναι το άλμπουμ "ΚΡΑΤΑΕΙ ΧΡΟΝΙΑ ΑΥΤΗ Η ΚΟΛΩΝΙΑ", σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου.
Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, διοργανώνεται στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας μια συναυλία-γιορτή, με τίτλο Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΝΥΧΤΑ, που καταγράφηκε ως μια από τις σημαντικότερες συναυλίες της δεκαετίας. Συμμετείχαν καλλιτέχνες που συνδέθηκε για χρόνια μαζί τους, όπως ο Γιάννης Πάριος, ο Θάνος Μικρούτσικος, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Χρήστος Νικολόπουλος, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, ο Γιώργος Σαρρής, ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Λάκης Λαζόπουλος αλλά και η Μελίνα Μερκούρη.
Το 1991 εμφανίζεται στο ΑΤΤΙΚΟΝ με ένα ξεχωριστό πρόγραμμα σε "ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΡΕΙΣ". Στην πρώτη ερμηνεύει τραγούδια των Χατζιδάκι, Μπρεχτ, Λοΐζου, Μικρούτσικου, στη δεύτερη φιλοξενεί συγκροτήματα της σύγχρονης ελληνικής σκηνής, παρουσιάζοντας και δικές της συνθέσεις, ενώ η τρίτη πράξη αποτελεί μια ανθολογία τραγουδιών του ρεπερτορίου της. Ακολουθεί το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, που ανοίγει για πρώτη φορά τις πόρτες του σε Έλληνα τραγουδιστή.
Με τον σκηνικό και τεχνικό εξοπλισμό που χρησιμοποιεί στις συναυλίες της, δημιουργεί νέα δεδομένα για τις εμφανίσεις των καλλιτεχνών.
Το φθινόπωρο του 1991 παρουσιάζει με τον Κώστα Χατζή στο REX και το Ράδιο Σίτι ένα πρόγραμμα που φέρει τη σκηνοθετική σφραγίδα του Mauro Bolognini. Αποτέλεσμα των εμφανίσεων ο δίσκος "Η ΑΛΕΞΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΧΑΤΖΗ".
Το 1992 ξεκινά η συνεργασία της με την POLYGRAM και ακολουθεί μια πορεία που χαρακτηρίζεται από νέο ύφος στα τραγούδια. Ηχογραφεί το "ΔΙ' ΕΥΧΩΝ" σε μουσική Νίκου Αντύπα και στίχους Λίνας Νικολακοπούλου, δίσκος που ταράζει τα νερά της ελληνικής δισκογραφίας, ανοίγοντας καινούργιο κύκλο στη μακρόχρονη καριέρα της.
Το 1993 ο δίσκος κυκλοφορεί στην Ιαπωνία, το Βέλγιο, τη Γαλλία και το Ισραήλ από την POLYGRAM INTERNATIONAL. Το γαλλικό κανάλι M.C.M. International μαγνητοσκοπεί τη συναυλία της στο θέατρο Λυκαβηττού. Δίνει πάνω από 100 συναυλίες σε Ελλάδα, Κύπρο, Η.Π.Α., Καναδά, Ισραήλ, Ευρώπη, κλείνοντας θριαμβευτικά αυτό τον κύκλο εμφανίσεων με συναυλία στο Θέατρο Mogador του Παρισιού.
Το 1994 ηχογραφεί το "ΕΙ!" του Νίκου Αντύπα σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου και Άρη Δαβαράκη.Εμφανίζεται στο Ηρώδειο σε σκηνοθεσία και πάλι του Μauro Bolognini. Και τον Οκτώβριο τραγουδάει για πρώτη φορά στην Ιαπωνία.
Ο δίσκος "ΟΔΟΣ ΝΕΦΕΛΗΣ '88" κυκλοφορεί το 1995 και αποτελείται από τραγούδια που έχει γράψει η ίδια. Στις 15 Απριλίου τoυ '95, η Χάρις Αλεξίου βραβεύεται για τον δίσκο αυτό, στo Palais de Congres τoυ Παρισιού με τo "Prix Adami", βραβείο πoυ απονέμει κάθε χρόνο σε μεγάλους καλλιτέχνες η Ακαδημία Charles Cros. Δημιουργεί το STUDIO ΝΕΦΕΛΗ και παρουσιάζει τα νέα της τραγούδια, φτιάχνοντας μια νέα ατμόσφαιρα καφεθεάτρου. Την σκηνοθετεί ο Δημήτρης Παπαϊωάννου.
Το 1996 γράφει τους στίχους για το "Τανγκό της Νεφέλης" πάνω σε μουσική της Loreena McKennitt. Το τραγούδι αυτό, μαζί με άλλες ζωντανές ηχογραφήσεις από συναυλίες της σε όλο τον κόσμο την περίοδο '92-'96, αποτελούν το υλικό του δίσκου "ΓΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ '92-'96". Το "Ταγκό της Νεφέλης" βρίσκεται για πολλούς μήνες ανάμεσα στα δέκα πρώτα τραγούδια της world music στην Ευρώπη.
Το καλοκαίρι του 1997, ανταποκρινόμενη στην πρόσκληση της Επιτροπής Διεκδίκησης Ολυμπιακών Αγώνων "Αθήνα 2004", έδωσε συναυλία στον χώρο της Πνύκας με φόντο την Ακρόπολη. Η τεράστια επιτυχία της πρώτης συναυλίας, στις 21 Ιουλίου, αλλά και οι υπεράριθμοι θεατές που δεν κατάφεραν να την παρακολουθήσουν, ήταν η αιτία να πραγματοποιηθούν δύο ακόμα συναυλίες στην Πνύκα.
Το 1998 κυκλοφορεί "ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ", ο δεύτερος δίσκος με αποκλειστικά δικά της τραγούδια, η ηχογράφηση του οποίου έγινε στο Studio Guillaume Tell του Παρισιού με Έλληνες και ξένους μουσικούς.
Περιοδεύει με τον Νίκο Παπάζογλου στη Βόρεια και Νότια Αμερική και τον Δεκέμβριο εμφανίζεται στην Αθήνα. Το "Διογένης Studio" ανακατασκευάστηκε για να καλύψει τις ανάγκες της παράστασης που παρουσίασε με τον Χρήστο Νικολόπουλο. Τις παραστάσεις σκηνοθετεί και πάλι, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου. Τον Οκτώβριο του 1999 τραγουδάει με την διάσημη τουρκάλα τραγουδίστρια Sezen Aksu στην Κωνσταντινούπολη και την Αθήνα για τους σεισμοπαθείς των δυο χωρών, με την υποστήριξη του υπουργείου Πολιτισμού. Η συνεργασία αυτή συνεχίζεται το καλοκαίρι του 2000 στην Κωνσταντινούπολη και την Σμύρνη. Τον Σεπτέμβριο του 2000 κυκλοφορεί ο δίσκος "ΨΙΘΥΡΟΙ". Ερμηνεύει αγαπημένα της τραγούδια μόνο με πιάνο και φωνή. Τα παρουσιάζει τον Οκτώβριο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, και το καλοκαίρι, στο μικρό αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Μια συναυλία-ρεσιτάλ με τη συνοδεία μικρού μουσικού συνόλου.
Την ίδια χρονιά ιδρύει τη δική της δισκογραφική εταιρία, την "Εστία" ", με σκοπό να στεγάσει όλες τις μελλοντικές της προτάσεις στη δισκογραφία. Το πρώτο άλμπουμ που κυκλοφορεί τον Δεκέμβριο είναι το "ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΦΩΣ". Στον δίσκο αυτό συναντά και πάλι συνθέτες και στιχουργούς με τους οποίους συνεργάστηκε στο παρελθόν.
Το "ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΦΩΣ" γίνεται Lumiere Etrange και κυκλοφορεί σε όλη την Ευρώπη από τη Universal Γαλλίας. Ταυτόχρονα η Χάρις Αλεξίου εμφανίζεται στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές αίθουσες, όπου αποθεώνεται από κοινό και κριτική με κορυφαία στιγμή την εμφάνιση της στο θέατρο Olympia του Παρισιού.
Το 2002 είναι μια ακόμη δημιουργική χρονιά. Εμφανίζεται στη νέα μουσική σκηνή Cine Κεραμεικός", τραγουδώντας αυτή τη φορά περισσότερα λαϊκά τραγούδια. Μαζί της ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και νεότεροι καλλιτέχνες. Κυκλοφορεί το Cine ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ LIVE.
Το 2003 ο δίσκος Ως την άκρη του ουρανού σου ξεπέρασε τις 160.000 πωλήσεις, έγινε τέσσερις φορές πλατινένιος και η Χάρις Αλεξίου αναδείχθηκε Best Selling Greek Artist για την περίοδο Αύγουστος 2003 έως Αύγουστο 2004 από τα WORLD MUSIC AWARDS, έναν από τους σημαντικότερους θεσμούς της παγκόσμιας δισκογραφίας.
Τον Οκτώβριο 2004 κυκλοφόρησε η συλλογή τραγουδιών με τίτλο Ανθολόγιο. Το διπλό CD περιλαμβάνει 38 τραγούδια από το σύνολο της δισκογραφίας της και δύο καινούργια. Η ίδια επέλεξε προσεκτικά τα τραγούδια με κριτήριο όχι μόνο το τι έχει αγαπήσει πιο πολύ ο κόσμος αλλά και το τι σημαίνει το κάθε τραγούδι για την ίδια. Χωρίς να ακολουθείται η χρονολογική σειρά, σε ένα ενδιαφέρον παιχνίδι με τα είδη και τις εποχές, δημιουργείται ένα απόλυτα αρμονικό σύνολο για μια ισορροπημένη ακρόαση.
Τον Απρίλιο 2005 επανεκδόθηκαν 16 CD's, όλος ο κατάλογός της στην MINOS EMI, σε remastering και repackaging. Τα άλμπουμς επανεκδόθηκαν με νέα ψηφιακή ηχητική επεξεργασία, σε νέες εξαιρετικά επιμελημένες εκδόσεις (νέα εικαστική επιμέλεια και προσαρμογή του πρωτότυπου υλικού, εκ νέου επιμέλεια και προσθήκη συνοδευτικών κειμένων και στίχων καθώς και φωτογραφιών αρχείου, σύγχρονες με την εποχή της πρώτης έκδοσης).
Από την Ελλάδα ώς την Αυστραλία, από τη Ρωσία ώς την Αφρική, από την Ευρώπη ώς την Αμερική και την Ιαπωνία, η Χάρις Αλεξίου τραγουδά και ταξιδεύει με τη φωνή της το αίσθημα του ελληνικού τραγουδιού. Η ίδια άλλωστε, πιστεύει ότι το ελληνικό τραγούδι μέσα από τους ποιητές και τους μουσουργούς του, την οδήγησε στο να αγαπήσει και να κατανοήσει βαθύτερα τον πολιτισμό και την ιστορία του τόπου της.
Δείτε περισσότερα... See more...

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ

Γεννήθηκε στις 16/10/1956 στον Πειραιά στην Καλλίπολη. ΄Ηταν πιτσιρίκα το καλοκαίρι του ΄80 όταν γνωρίστηκε με τα παιδιά της Οπισθοδρομικής Κομπανίας σ΄ ένα νησί. Επάγγελμα: λογίστρια. Κι αν την ρωτούσες τότε τί ήθελε να γίνει θα απαντούσε με βεβαιότητα: Αρχαιολόγος. Το ΄81 συμμετέχει στον πρώτο δίσκο του Βαγγέλη Γερμανού, τα Μπαράκια. Ένας δίσκος που διέθετε την υπογραφή του Διονύση Σαββόπουλου στην παραγωγή.
Την ίδια χρονιά -η πρώτη της στο ελληνικό τραγούδι- εμφανίζεται στη σκηνή δίπλα στον Διονύση Σαββόπουλο, μα δεν ξέρει ακόμη αν το τραγούδι είναι αυτό που θα επιλέξει για τη ζωή της. Κι ενώ σκέφτεται να τα παρατήσει και να μετακομίσει στη γειτονική Ιταλία για να σπουδάσει αρχαιολογία, δεν το κάνει. Προφανώς, η παρέα της Οπισθοδρομικής Κομπανίας υπερίσχυσε των διλημμάτωντης…


Σε μια περίοδο που το πολιτικό τραγούδι χάνει συνεχώς έδαφος, -αρχές της δεκαετίας του ΄80-, οι Οπισθοδρομικοί στρέφουν το βλέμμα τους στο -ξεχασμένο πλέον- ρεμπέτικο, σμυρναίικο και λαϊκό τραγούδι, δημιουργώντας ρεύμα. Ο κόσμος ανακαλύπτει ξανά τα ρεμπέτικα και τα μικρά μαγαζιά, οι κομπανίες ξεφυτρώνουν η μια μετά την άλλη και η εν λόγω παρέα κυκλοφορεί 3 δίσκους (το ΄82 ο ομώνυμος σε παραγωγή Δ. Σαββόπουλου, το ΄83 μια ζωντανή ηχογράφηση του σχήματος και το ΄85 το Στη μέση της κομπανίας) .
Το ΄85 η Οπισθοδρομική Κομπανία διαλύεται και η Ελευθερία -που έχει ήδη συναντηθεί με τον Νίκο Μαμαγκάκη στο Κέντρο Διερχομένων και με τους Χάνομαι γιατί Ρεμβάζω στο δίσκο Οι κακές μας πράξεις- σκέφτεται ξανά να τα παρατήσει. Ένιωσα φοβερή μοναξιά, ανασφάλεια αλλά και πίκρα. Δε μου άρεσε καθόλου η ιδέα να συνεχίσω μόνη μου. Και τότε άρχισε να με ψήνει ο Χρήστος Νικολόπουλος. Ερχόταν σπίτι μου και προσπαθούσε να με πείσει να μη σταματήσω έλεγε σε μια συνέντευξή της, πολλά χρόνια αργότερα. (σ. σ. Συνέντευξη στο περιοδικό Μετρό και στον Ο. Ιωάννου, τεύχος Μαρτίου 1999) .
Το 1984 ωστόσο κυκλοφορεί τον πρώτο προσωπικό της δίσκο, με επανεκτελέσεις παλαιότερων τραγουδιών των Τσιτσάνη, Καλδάρα, Χιώτη κ. α. ενώ την ίδια χρονιά ξεκινάει και ένα σερί συμμετοχών της. (Τραπεζάκια έξω του Δ. Σαββόπουλου, Με τα φεγγάρια χάνομαι του Στ. Λογαρίδη σε μουσική Γ. Ζήκα, Μανία -το σάουντρακ της ταινίας του Γ. Πανουσόπουλου σε μουσική Ν. Ξυδάκη-, Λούφα και παραλλαγή -το σάουντρακ της ταινίας του Ν. Περράκη σε μουσική Ν. Μαμαγκάκη-, Τρελοί και άγγελοι του Στ. Κουγιουμτζή με το τραγούδι Το κόκκινο φουστάνι που γίνεται μεγάλη επιτυχία κ. α. ) . Εκείνη τη χρονιά (1986) συναντά τον Σταμάτη Σπανουδάκη και ο δίσκος Κοντραμπάντο που κυκλοφορεί (προσωπικός αυτή τη φορά) γίνεται η απαρχή μιας συνεργασίας που κράτησε αρκετά χρόνια. Έχοντας μπει για τα καλά πλέον στο παιχνίδι της δισκογραφίας, η Ελευθερία Αρβανιτάκη εισβάλει δυνατά και στο χορό των live. Βρισκόμαστε ήδη στο 1987, και η Λεωφόρος Α΄ (Α. Βουτσινάς, Στ. Κραουνάκης και Λ. Νικολακοπούλου) ταρακουνάει τα λιμνάζοντα νερά της νυχτερινής διασκέδασης. Παρέα με την ΄Αλκηστη Πρωτοψάλτη και τον Κώστα Γανωτή η Ελευθερία εμφανίζεται στην παράσταση Λεωφόρος Α΄, τραγουδάει το Αν σ΄ αρνηθώ και αφήνει εποχή. Την ίδια χρονιά συμμετέχει στο δίσκο Κοντά στη δόξα μια στιγμή του Νίκου Ξυδάκη τραγουδώντας το Ερωτικό (σε ποίηση Ν. Λαπαθιώτη) και το Ένα όχι ενώ ένα χρόνο αργότερα ερμηνεύει στο Σείριο του Μ. Χατζιδάκι τραγούδια που ήδη ανήκουν στο προσωπικό της ρεπερτόριο.
Το 1989 ξανασυναντά στον Σταμάτη Σπανουδάκη και κυκλοφορεί το δίσκο Τανιράμα, ενώ συμμετέχει στο Κούρεμα του Δ. Σαββόπουλου και το Κάπου ανατολικοδυτικά του Ν. Μαυρουδή.
Το 1991 αποτελεί μια χρονιά καθοριστικής σημασίας για την πορεία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, καθώς κυκλοφορεί έναν ακόμη προσωπικό της δίσκο καθόλου τυχαίο για την ελληνική δισκογραφία. Το Μένω εκτός συμπεριλαμβάνει τραγούδια πολλών και διαφορετικού ύφους συνθετών (΄Αρα Ντινκτζιάν, Χρ. Νικολόπουλου, Αντ. Μιτζέλου, Γ. Ζήκα, Ν. Ξυδάκη) , σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου και του Θοδωρή Γκόνη. Ποιο είναι το μυστικό του Μένω Εκτός; Ο ενιαίος και συμπαγής ήχος του δίσκου ή καλύτερα η ενορχηστρωτική δουλειά του Νίκου Αντύπα. ΄Ολα τα τραγούδια του άλμπουμ γίνονται επιτυχίες. Πόσα χρόνια έχει να συμβεί αυτό στην ελληνική δισκογραφία; … Το πιο σημαντικό είναι δε ότι 10 σχεδόν χρόνια αργότερα, στις μέρες μας δηλαδή, ακούγονται -με την ίδια συχνότητα- σαν να είναι σημερινά.
Την ίδια χρονιά ακολουθεί η συμμετοχή της στην Τένεδο του Νίκου Ξυδάκη αλλά και ένας δίσκος των Οπισθοδρομικών (Πάλι μπρος) , στον οποίο ερμηνεύει 4 τραγούδια. Το 1993 είναι επίσης μια ξεχωριστή χρονιά για την Ελευθερία, όχι μόνο για την κυκλοφορία του δίσκου Η νύχτα κατεβαίνει (ζωντανή ηχογράφηση από τις εμφανίσεις της στον Απόλλωνα, παρέα με τον Δ. Ζερβουδάκη, σε ενορχήστρωση του Κ. Γανωσέλη) αλλά και επειδή όλη η Ελλάδα τραγουδάει την Αναστασία και το Θέλω να σε δω σε στίχους της Λ. Νικολακοπούλου.
Είναι το 2ο τηλεοπτικό σάουντρακ (μετά τα Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά) , το οποίο γίνεται επιτυχία (η μουσική είναι του Δ. Παπαδημητρίου) . Ουσιαστικά πρόκειται για την απαρχή μιας καινούριας δισκογραφικής συνήθειας που θέλει για κάθε τηλεοπτικό σήριαλ κι ένα τραγούδι που να το εκπροσωπεί και κατ΄ επέκταση ένα σάουντρακ. Από αυτό σημείο ωστόσο ξεκινάει και μια ακόμη -σταθερή στο χρόνο- συνεργασία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη με τον Δημήτρη Παπαδημητρίου, ο οποίος υπογράφει την ενορχήστρωση του επόμενου δίσκου της που τιτλοφορείται Τα κορμιά και τα μαχαίρια (1994) σε μουσική ΄Αρα Ντινκτζιάν και στίχους Μ. Γκανά & Λ. Νικολακοπούλου. Η συνάντησή της με το βασικό μέλος των Night Ark διευρύνει το ρεπερτόριό της και ανοίγει ουσιαστικά ένα καινούριο κεφάλαιο στην πορεία της. Το καλοκαίρι του ΄95 πραγματοποιεί περιοδεία στην Ελλάδα και την Κύπρο με τον ΄Αρα Ντινκτζιάν και τον ΄Αρτο Τουκμπογιατζιάν (αμφότεροι αρμένιοι μουσικοί, μέλη των Night Ark) αλλά και τους Αλκίνοο Ιωαννίδη και Γιάννη Κότσιρα. Αποκορύφωμα αυτής της περιοδείας η εμφάνισή τους στο θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη, η κυκλοφορία του CD-single Ζωντανά στους Βράχους που ξεπερνά τις 120.000 πωλήσεων.
Το επόμενο βήμα της Ελευθερίας Αρβανιτάκη αποτελεί ένα ακόμη ρίσκο. Στα Τραγούδια για τους μήνες ο Δημήτρης Παπαδημητρίου μελοποιεί ποιήματα των Καρυωτάκη, Ελύτη, Πολυδούρη, Σαπφούς κ. α. , η Ελευθερία κυκλοφορεί ένα ακόμη εξαιρετικό άλμπουμ που καταρρίπτει το μύθο που θέλει τα εύπεπτα και τα εύκολα να ταυτίζονται με την εμπορικότητα. Οι υπεύθυνοι της εταιρείας της δεν πιστεύουν στα μάτια τους, όταν ο δίσκος γίνεται πλατινένιος…
Αυτό ίσως αποτελεί και το σημείο αιχμής της Αρβανιτάκη. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της καριέρας της επιλέγει με μεγάλη προσοχή το ρεπερτόριό της. Ψάχνει, αναζητά, αφουγκράζεται, χαράζει με μικρά αλλά σταθερά βήματα την πορεία της, εμπιστεύεται τους συνεργάτες της που σε καμία περίπτωση δεν είναι ευκαιριακοί. Κάθε της συνεργασία αποκτά διάρκεια στο χρόνο και εξελίσσεται. Ξυδάκης, Παπαδημητρίου, Μαμαγκάκης, Σπανουδάκης, Νικολόπουλος, Ντινκτζιάν είναι μερικοί από τους συνθέτες με τους οποίους συνεργάζεται εδώ και χρόνια.
Μια καλλιτέχνης συγκροτημένη, με ιδιαίτερα ευαίσθητες κεραίες και με υψηλά αισθητικά στάνταρτς. Δεν είναι τυχαίο το ότι ο κόσμος αγαπάει τα live της και την ακολουθεί πιστά εδώ και χρόνια στα μαγαζιά όπου εμφανίζεται και στις καλοκαιρινές της συναυλίες. Παραστάσεις ακριβείας, επαγγελματισμός αλλά και ψυχή, τα βασικά χαρακτηριστικά των ζωντανών της εμφανίσεων. Στη σκηνή αισθάνομαι λαμπερή δηλώνει σε κάποια από τις συνεντεύξεις της.
Δείτε περισσότερα... See more...

ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ ΑΛΚΗΣΤΙΣ

Γεννήθηκα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από Έλληνες γονείς. Μέχρι την ηλικία 7 ετών ζήσαμε στην Αλεξάνδρεια και ένα μικρό χρονικό διάστημα στο Σουέζ. Η καταγωγή του πατέρα μου ήταν από την Αττάλεια της Μικράς Ασίας και της μητέρας μου από την Χίο.
Τα παιδικά μου χρόνια κύλησαν πολύ ευτυχισμένα και τα θυμάμαι με αγάπη: Τα ζεστά απογεύματα στην Αλεξάνδρεια, τις βόλτες με τον παππού μου, τη μυρωδιά της θάλασσας, τα ηλιοβασιλέματα, το θρόισμα από τους φοίνικες που στόλιζαν την παραλία, τους ψαράδες με τα καλάμια τους, το τραμ, τις καραμέλες αργισούς, τις βόλτες με το αυτοκίνητο στη Σαχάρα...


Tο μαγαζάκι με τα χρωματιστά τζάμια που έφτιαχνε φαλάφελ και πίτες ζεστές απέναντι από το σπίτι μας ήταν αυτό που πρόσφατα ξύπνησε τις παιδικές μου μνήμες και θυμήθηκα την γειτονιά των πρώτων χρόνων της ζωής μου. Το σπίτι μας σήμερα δεν υπάρχει πια. Έχει αντικατασταθεί από ένα πολυώροφο κτίριο, το Δικαστικό Μέγαρο Αλεξάνδρειας.
Τις αταξίες μου, τις θυμάμαι περισσότερο από τις περιγραφές της μητέρας μου, ήμουνα πραγματικά θηρίο! Στο σπίτι μας στο Σουέζ υπήρχε μία μεσοτοιχία με μία σκάλα ξύλινη, ίσια και ψηλή στην οποία η μαμά απεγνωσμένα κάθε φορά με παρακαλούσε να μην ανεβαίνω. Φυσικά εγώ, όπου "μη" μέσα! Μια φορά ανέβηκα στην κορυφή της, κι έπεσα μέσα σ΄ ένα σκουπιδοτενεκέ που ήταν από κάτω. Το αποτέλεσμα ήταν να με κάνουν μπάνιο με πετρέλαιο!!! Ήμουν αεικίνητη και δεν έτρωγα το φαγητό μου, γι αυτό και είχανε βρει το εξής κόλπο: είχανε φτιάξει ένα φίδι με πανί, το φοράγανε στο χέρι και το κινούσανε στο τζάμι για να με φοβίσουν... Κάποια μέρα όμως, η θεία μου είχε ξεχάσει στο δάκτυλό της την δακτυλήθρα που έραβε και έτσι ανακάλυψα την ...σκευωρία.
Το σχολείο μου ήταν το Αβερώφειο, ένα σχολείο που άφησε εποχή στην Αλεξάνδρεια και το οποίο δυστυχώς τώρα έχει ελάχιστους μαθητές. Το επισκέφθηκα πρόσφατα και οι μνήμες ζωντάνεψαν αμέσως. Το προαύλιο του σχολείου, ο ιστός της ελληνικής σημαίας, το γήπεδο που κάναμε τις γυμναστικές επιδείξεις, οι βρύσες που τότε δεν τις έφτανα για να πιω νερό. Μετά από τόσα χρόνια είναι ακόμη εκεί ο ίδιος επιστάτης, ο οποίος έψαξε και βρήκε τους καταλόγους εγγραφής της χρονιάς μου: 'Αλκηστης Σεβαστή Αττικιουζέλ του Σταύρου και της Μαρίας. Μου άρεσε πάρα πολύ το όνομα που διάλεξε η μητέρα μου για μένα, κυρίως για την ριζοσπαστική της απόφαση να έχω ένα όνομα που δεν ακολουθεί την οικογενειακή κληρονομιά. Όσο για το Σεβαστή, ήταν απαίτηση του παπά, ο οποίος δεν δεχόταν μόνο το αρχαίο ελληνικό 'Αλκηστης.
Ο πατέρας μου ήταν χειρούργος οδοντίατρος και η μητέρα μου δασκάλα. Ήταν και οι δύο πολύ αυστηροί αλλά ταυτόχρονα πολύ τρυφεροί. Με αγαπούσαν πάρα πολύ -καθ΄ ότι ήμουν και μοναχοκόρη- και συχνά αυτό το εκμεταλλευόμουνα. Η σχέση μου με τον πατέρα μου ήταν εξαιρετική -όσο θυμάμαι- και δεν μου χάλαγε ποτέ χατίρι. Υπήρχαν φορές που με πήγαινε στον κινηματογράφο και τον υποχρέωνα να ξαναδούμε την ταινία πάλι από την αρχή. Εξακολουθώ να είμαι φανατική φίλη του κινηματογράφου. Μου αρέσουν κυρίως οι περιπέτειες, οι ταινίες με ιστορικό περιεχόμενο και οι επιστημονικής φαντασίας.
Αρχές της δεκαετίας του '60 οι γονείς μου αποφάσισαν λόγω των πολιτικών γεγονότων να εγκαταλείψουν την Αίγυπτο και ευτυχώς να έρθουν στην Ελλάδα. Οι περισσότεροι συγγενείς διασκορπίστηκαν σε άλλες χώρες. Ο ξεριζωμός ήταν τόσο επώδυνος που τον θυμάμαι ακόμα, κυρίως το κλάμα των δικών μου και την σκηνή του τελωνιακού που μου πήρε την κούκλα από τα χέρια και έσπασε το κεφάλι της, ψάχνοντας για τιμαλφή. Από τότε δεν ξανάπαιξα με κούκλες. Μου άρεσε να παίζω με τ' αγόρια ποδόσφαιρο, ασχολήθηκα με τον αθλητισμό. Έτρεχα 100 και 400 μέτρα μετ' εμποδίων στον Πανιώνιο, και αργότερα έπαιζα βόλεϊ στην ομάδα του Μίλωνα της Νέας Σμύρνης. Ο αθλητισμός ήταν στο αίμα μου.
Το πρώτο μας σπίτι στην Αθήνα ήτανε στον Υμηττό. Γειτονιά γραφική με ευκαλύπτους και γιασεμιά, κι ένα θερινό σινεμά, την ΑΒΑΝΑ. Ο πατέρας μου εργαζόταν σαν επιστημονικός συνεργάτης σε μία μεγάλη γερμανική βιομηχανία. Η μητέρα στο σπίτι ασχολείτο μαζί μου. Λίγο αργότερα μετακομίσαμε στην Καλλιθέα. Εκεί πήγα δημοτικό σχολείο. Στο 6ο Καλλιθέας. Μετακoμίζουμε ξανά, στη Νέα Σμύρνη αυτή τη φορά και στο γυμνάσιο πια, της Ευαγγελικής Σχολής. Ονειρεμένα χρόνια. Όλα είχανε μπει σε μία τάξη, σχολείο, αθλητισμός, φίλοι, σχολικές εκδρομές, μέχρι την στιγμή που η πίεση και η συσσωρευμένη στενοχώρια προκάλεσαν στον πατέρα μου ένα σοβαρό εγκεφαλικό περιστατικό το οποίο ήταν και μοιραίο. Η εμπειρία αυτή, της ζωής, με ωρίμασε απότομα...
Τελειώνοντας το γυμνάσιο ήμουνα σίγουρη ότι θ' ασχοληθώ με τον αθλητισμό, μέχρι τη στιγμή που ένας φίλος με παρότρυνε να τραγουδήσω. Η πρώτη μου ακρόαση ήτανε στον Δήμο Μούτση. Από αυτόν ξεκίνησαν όλα.
Παρά τις θυελλώδεις αντιρρήσεις της μητέρας μου ο πρώτος δίσκος ήταν γεγονός: ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ σε ποίηση Κ. Καβάφη, Γ. Σεφέρη, Γ. Ρίτσου, Κ. Καρυωτάκη και φυσικά σε μουσική Δήμου Μούτση. Ο ταλαντούχος συνθέτης υπήρξε ο μεγάλος μου δάσκαλος και ο καλλιτεχνικός μου νονός. αφού εκείνος με βάφτισε Πρωτοψάλτη.
Μαζί του εμφανίστηκα για πρώτη φορά στη μπουάτ ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΛΥΔΡΑ στην Πλάκα, σ΄ ένα πρόγραμμα που το είχε επιμεληθεί ο ίδιος. Μαζί του και η πρώτη μου -αξέχαστη- εμπειρία σε συναυλία στο Παλαί ντε Σπορ στην Θεσσαλονίκη. Από το πολύ τρακ είχε κλείσει η φωνή μου μέχρι το πρώτο τραγούδι. Οι πρώτες κριτικές αναφέρουν... τρομερό τρακ έπαθε η τραγουδίστρια του Δήμου Μούτση 'Αλκηστη Πρωτοψάλτη στο ρεσιτάλ της Θεσσαλονίκης χωρίς όμως αυτό να επηρεάσει την ερμηνεία της, είπαν οι ακροατές που θυμήθηκαν ότι το ίδιο... μεγάλο τρακ είχε πάθει ο Μπιθικώτσης στη συναυλία του στο Κεντρικό...(Απογευματινή 18.9.74)
1975. Στην οδό Σίνα υπήρχε το θέατρο ΠΑΠΑ. Εκεί πήρα το βάπτισμα αυτού του χώρου συμμετέχοντας σ' ένα πρόγραμμα μαζί με τον αξέχαστο Νίκο Ξυλούρη, την Μαρίζα Κωχ και τον Θανάση Γκαϊφίλια.
Επόμενος δίσκος η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ, επίσης του Δήμου Μούτση, από το θεατρικό έργο Η ΑΠΕΡΓΙΑ του Γιώργου Σκούρτη. Η πρώτη επαφή με τον Ηλία Ανδριόπουλο: ΚΥΚΛΟΣ ΣΕΦΕΡΗ, στον οποίο συμμετέχει και ο Νίκος Ξυλούρης. Η ευαισθησία και η απλότητα του συνθέτη με γοήτευσε. Ήταν η αρχή μιας φιλίας και μιας μεγάλης συνεργασίας. Αποτέλεσμα, ο δίσκος ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΛΑΪΚΑ -μαζί με τον Αντώνη Καλογιάννη- σε στίχους Μάνου Ελευθερίου και Μιχάλη Μπουρμπούλη. Aμέτρητες συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και το τραγούδι ΘΑ ΣΕ ΞΑΝΑΒΡΩ ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΞΕΔΕΣ γίνεται η πρώτη μου επιτυχία. Μαζί κάναμε και τις πρώτες εμφανίσεις στην Ευρώπη, στην Σουηδία και την Δανία.
Λίγο αργότερα ο Διονύσης Σαββόπουλος, μου προτείνει να συμμετάσχω στο διπλό του δίσκο ΡΕΖΕΡΒΑ καθώς και στις εμφανίσεις που θα έκανε τον χειμώνα στην Πλάκα. Η εμπειρία δουλεύοντας στο ΡΗΓΑ δίπλα στο Νιόνιο είναι μεγάλη. Τραγουδάμε, χορεύουμε, απολαμβάνουμε τις περιπέτειες του Καραγκιόζη με τον Σπαθάρη, ο οποίος συμμετέχει επίσης στο πρόγραμμα. Αρκετές φορές βοηθούσα τον Σπαθάρη και έκανα το... "κολλητήρι".
Καλοκαίρι '77, θέατρο ΣΜΑΡΟΥΛΑ, επιθεώρηση ΕΦΗΜΕΡΕΒΟΜΕΝ του Μποστ-Μουρσελά, με πρωταγωνιστές τους Θύμιο Καρακατσάνη, Σμαρούλα Γιούλη, Μαίρη Χρονοπούλου, Γιώργο Μιχαλακόπουλο, Νίκο Κάποιο, Γιώργο Μοσχίδη και Γιάννη Μπέζο. Σ' αυτή την επιθεώρηση τραγουδάω τρία τραγούδια του Βασίλη Δημητρίου. Τους θυμάμαι όλους με αγάπη. Την ίδια χρονιά συνεργάζομαι με τον Σταύρο Ξαρχάκο, σε μία σειρά συναυλιών στο θέατρο ΑΛΙΚΗ.
ΕΞΟΔΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ, Γιάννης Σπανός. Τα μαγικά δάκτυλα του Γιάννη και ο έντονος ερωτισμός του, μου άνοιξαν την πόρτα στο ερωτικό τραγούδι. Δουλεύαμε δημιουργικά στο σπίτι του στην Ερέτρια, οι αμέτρητες συναυλίες, μας έφεραν ακόμη πιο κοντά. Στο ΚΥΤΤΑΡΟ στην οδό Ηπείρου περάσαμε έναν ολόκληρο χειμώνα μαζί. Ήταν η αρχή σε μία διαδρομή που χάραξε την μετέπειτα πορεία μου. Το ομώνυμο τραγούδι ήταν και η πρώτη μου συνεργασία με την Λίνα Νικολακοπούλου.
Ο επόμενος δίσκος ήταν η πραγματοποίηση ενός ονείρου: να τραγουδήσω έναν ποιητή που θαύμαζα, που με συγκλόνιζε, που μίλαγε στην ψυχή μου, τον Οδυσσέα Ελύτη. ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ σε μουσική Ηλία Ανδριόπουλου. Το έργο αυτό, μαζί με τα ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ και τα ΛΑΪΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ τα παρουσίασα το 1994 στο ΗΡΩΔΕΙΟ, με την Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ και τη χορωδία του Αντώνη Κοντογεωργίου. Ήταν μία από τις πιο σημαντικές και συγκινητικές στιγμές της καλλιτεχνικής μου πορείας. Ένα ΗΡΩΔΕΙΟ κατάμεστο, με πανσέληνο -ερμηνεύοντας την ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη σε πρώτο πλάνο- είναι ότι καλλίτερο μπορεί να ονειρευτεί ένας καλλιτέχνης. Η βραδιά αυτή έχει ευτυχώς καταγραφεί και στην δισκογραφία και τηλεοπτικά.
Το 1985 συνεργάζομαι για πρώτη φορά με τον Σταμάτη Κραουνάκη, με τον οποίο γνωριζόμασταν από τα σχολικά χρόνια αλλά δεν το θυμόμασταν!!! Κατά την διάρκεια της συνεργασίας μας από διάφορες περιγραφές ανακαλύψαμε ποιοι... ήμασταν! Από τότε μας συνδέει μία πολύ ειλικρινής φιλία, η οποία μέσα από τις δυσκολίες της ζωής και της τέχνης έγινε ακόμη πιο δυνατή και κρατάει μέχρι σήμερα. Αυτός ο δίσκος ΚΥΚΛΟΦΟΡΩ ΚΑΙ ΟΠΛΟΦΟΡΩ, είναι η πρώτη ολοκληρωμένη συνεργασία με την Λίνα Νικολακοπούλου και η αφετηρία πολλών θεαμάτων τα οποία θεωρώ ότι έχουν αφήσει την σφραγίδα τους. Τα λόγια της Λίνας με συγκίνησαν πάρα πολύ και ο τρόπος περιγραφής των συναισθημάτων ήταν ένα βέλος που διαπέρασε την καρδιά και την ψυχή μου. Όπως είπα τότε... Το ΚΥΚΛΟΦΟΡΩ ΚΑΙ ΟΠΛΟΦΟΡΩ στοχεύει να είναι τραγούδια για γουόκμαν, για Κυριακές πρωί, με ήλιο και βροχή... για ράδιο-ιδεολόγους και ερασιτέχνες ερωτευμένους...
Έγινε από ένα παράπονο...
Η πρώτη παρουσίαση αυτών των τραγουδιών γίνεται στην Θεσσαλονίκη, στο ΖΟΟΜ. Εκεί συνεργάστηκα για πρώτη φορά με τον Γιάννη Πάριο.
Ένα χρόνο μετά η ΛΕΩΦΟΡΟΣ Α'. Μέσα από την αναζήτησή μας για ένα νέο τρόπο παρουσίασης του ελληνικού τραγουδιού, γεννιέται η πρώτη μουσική παράσταση στην Ελλάδα. Ένα πρόγραμμα που κάναμε μαζί με τον Σταμάτη Κραουνάκη και την Λίνα Νικολακοπούλου σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά, σκηνικά και κοστούμια του Μανώλη Παντελιδάκη. Όπως είπε και ο Σταμάτης "είναι ένα σενάριο με τραγούδια για τις τρεις συγκεκριμένες φωνές, τους τρεις αγγέλους αυτών και τρεις περιστρεφόμενες καρέκλες". 'Αλκηστης Πρωτοψάλτη, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Κώστας Γανωτής. Η παρουσίαση των τραγουδιών εκφράζεται στην σκηνή μ' έναν εντελώς νέο, διαφορετικό τρόπο.
Τα τραγούδια αναμειγνύονται μεταξύ τους και γίνονται ένα. Η ομάδα μεγαλώνει. Ο Ανδρέας Βουτσινάς και ο Μανώλης Παντελιδάκης συνεργάζονται μαζί μας ανελλιπώς τα επόμενα 9 χρόνια... Χρόνια δημιουργικά, τα οποία έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα στην μνήμη μας με χρυσά γράμματα. Ο Ανδρέας υπήρξε για μένα ένας μεγάλος δάσκαλος. Η εμπειρία του, η καθοδήγησή του και η αγάπη του ήταν στοιχεία ανεκτίμητα. Σημαντική ήταν και η παρουσία του Μανώλη δίπλα μας, ο οποίος με τα σκηνικά του έντυσε τα όνειρά μας.
Το καλοκαίρι του 1986 κάνουμε μία μεγάλη περιοδεία σε όλη την Ελλάδα με την Δήμητρα Γαλάνη, την οποία θαύμαζα από τα σχολικά μου χρόνια όχι μόνο για την φωνή της αλλά και για την ευαισθησία της. Αυτό το χρονικό διάστημα ήταν αρκετό να συνδεθούμε πιο πολύ και να γεννηθούν δύο υπέροχα τραγούδια: ΚΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ ΖΩΝΤΑΝΟΙ και το ΔΙΚΑΙΩΜΑ που ήταν και ο τίτλος του ομώνυμου δίσκου που κυκλοφόρησε αργότερα σε στίχους της Λίνας.
Η σχέση μου με την Λίνα δεν ήταν μόνο επαγγελματική. Υπήρχε και μία βαθιά, δυνατή φιλία μεταξύ μας με όλα τα υπέρ και τα κατά της... Οι διαφορετικοί χαρακτήρες μας, ήταν η αιτία που δημιουργήθηκαν πολλές συγκρούσεις μεταξύ μας, αλλά μέσα από αυτές τις συγκρούσεις πάντα γεννιόταν κάτι εποικοδομητικό. Η εκτίμηση, ο θαυμασμός και η αγάπη είναι συναισθήματα που αντέχουν στον χρόνο. Το μεγαλύτερο ποσοστό των τραγουδιών που έχω ερμηνεύσει είναι δικά της.
ΛΕΩΦΟΡΟΣ Β'. Στην δεύτερη σκηνοθετημένη παράσταση με τους ίδιους συντελεστές -που παρουσιάστηκε και στην Θεσσαλονίκη επί 7 μήνες- ήταν επίσης ο Κώστας Γανωτής, ο ηθοποιός Χρήστος Στέργιογλου και ο Νίκος Γαλάτης.
Ο επόμενος δίσκος ήταν μεγάλος σταθμός στην μουσική μου διαδρομή. Ήταν καλοκαίρι και ένας φίλος μου, ο Κώστας Κωτούλας με παρότρυνε να δω την ταινία του Εμίλ Κουστουρίτσα Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΩΝ ΤΣΙΓΓΑΝΩΝ, κυρίως για ν' ακούσω τα τραγούδια της ταινίας σε μουσική του Goran Bregovic. Ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος. Η εμπειρία με τους τσιγγάνους θα μας μείνει αλησμόνητη. Ο εκτός τόπου και χρόνου τρόπος ζωής τους, η ασυνέπειά τους, ο ανύπαρκτος επαγγελματισμός τους ξεθώριασαν μονομιάς μόλις μπήκαμε στο studio.
Το πάθος, η ενέργεια και το ταλέντο τους πλημμύρισαν αμέσως τους χώρους εγγραφής, πλημμύρισαν την καρδιά μας. Ο Goran Bregovic είναι χαρισματικός. Το ίδιο και η Λίνα Νικολακοπούλου που με τα λόγια της πέτυχε το απόλυτο της έκφρασης. Ο δικός μας Αριστείδης Μόσχος με το σαντούρι του και την ορχήστρα του, έδεσε άψογα την ελληνική ψυχή με την τσιγγάνικη. Σαν επισφράγισμα αυτής της συνεργασίας, μου έδωσε να ερμηνεύσω το τραγούδι Σ' ΑΓΑΠΩ ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΩΡΑΙΑ, ένα τραγούδι που έγραψε πριν από πολλά χρόνια για την μοναδική σύντροφο της ζωής του, την κυρία Αγγέλικα.
Η μουσική παράσταση του ΖΟΟΜ το 1991-1992 ήταν για μένα μία ολοκλήρωση αυτής της περιπέτειας. Εκτός από τους γνωστούς βασικούς συντελεστές, μαζί μας ήταν πάλι ο Κώστας Γανωτής και νέοι συνεργάτες, ο Κώστας Μακεδόνας, ο Νίκος Ζούκας και ο Βασίλης Μοσχονάς. Η παράσταση "των τσιγγάνων" παρουσιάστηκε για δύο χρόνια -όχι μόνο στο κοινό της Αθήνας- αλλά σε ολόκληρη την Ελλάδα και την Κύπρο.
Το 1993 αναζητούσαμε έναν καινούριο χώρο προκειμένου να παρουσιάσουμε τη νέα μας δουλειά ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΡΓΑ σε μουσική του Σταμάτη και στίχους της Λίνας. Η περιοχή του Γκαζιού μας ...έκανε κλικ! Ήταν ένα απόλυτο σκοτάδι στο μικρό στενό της οδού Ιεροφαντών όταν αποφασίσαμε να το φωτίσουμε με τα όνειρά μας. Συνοδοιπόρος μας ο θεατρικός επιχειρηματίας Ηλίας Μαρασούλης ο οποίος μετέτρεψε το συνεργείο σε χώρο θεάματος. Το ονομάσαμε ΓΚΑΖΙ όπως ολόκληρη η περιοχή. Ο χώρος αυτός ήταν και η αφετηρία για την μετέπειτα εξέλιξή της. ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΡΓΑ. Μία παράσταση ..."της βασικής ομάδας των πέντε" με το υπέροχο σκηνικό δάσος του Μανώλη Παντελιδάκη στην οποία συμμετείχαν ο Κώστας Μακεδόνας, ο Χρήστος Στέργιογλου, η Σοφία Χρήστου, ο Δημήτρης Μπάσης και για πρώτη φορά επί σκηνής, ο Σταμάτης Κραουνάκης. Η ατμόσφαιρα τόσο στην σκηνή όσο και στα καμαρίνια ήταν συγκλονιστική. Οι 6 μήνες κύλησαν σαν νερό. Αυτή η παράσταση -αυτούσια παρουσιάστηκε στο Θέατρο City Center της Νέας Υόρκης και όπως πάντα σε ολόκληρη την Ελλάδα και την Κύπρο. ΤΑ ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ ΛΑΪΚΑ ...χορεύτηκαν με πάθος...
Δεύτερη χρονιά στο ΓΚΑΖΙ με τίτλο ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ. Αυτή την φορά συμμετέχει και η μεγάλη λαϊκή τραγουδίστρια Λίτσα Διαμάντη. Ήταν μία συνεργασία έκπληξη και αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η απόλυτη αφοσίωση σε αυτό που κάναμε και η απόλυτη υπακοή της, στις οδηγίες του Ανδρέα Βουτσινά. Το απαράμιλλο χιούμορ της και η παιδικότητά της, θα μας μείνουν αξέχαστα! Η ίδια παράσταση μεταφέρθηκε και σε έναν καινούριο τότε χώρο της Θεσσαλονίκης στο ΦΙΞ. Εκείνη την εποχή όλοι οι συντελεστές συμμετείχαμε σ' ένα δίσκο του Σταμάτη και της Λίνας ΟΤΑΝ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ. Είναι η πρώτη φορά που από ένα δίσκο έγιναν ταυτόχρονα 7 video clips υπό την σκηνοθετική ματιά του ταλαντούχου συνεργάτη και φίλου Νίκου Σούλη. Με το Νίκο συνεργαζόμαστε σχεδόν ανελλιπώς μέχρι και σήμερα. Τα video clips του μετέφεραν με ακρίβεια και ευαισθησία "την εικόνα" του λόγου και της μουσικής. Τα περισσότερα από αυτά έχουν καταγραφεί σαν ταινίες μικρού μήκους.
Το 1996 στο ΡΟΔΟΝ -όπου έγινε και το... βάπτισμα του πρωτοεμφανιζόμενου Στέλιου Διονυσίου- ακούγονται για πρώτη φορά δύο τραγούδια από τον επερχόμενο δίσκο του ΗΦΑΙΣΤΕΙΟΥ: ΤΟ ΜΩΡΟ και το ΔΙΘΕΣΙΟ, επάνω στο οποίο βασίστηκε και ολόκληρο το σκηνικό του Μανώλη Παντελιδάκη.
Την επόμενη χρονιά νέος δίσκος: ΣΑΝ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ ΠΟΥ ΞΥΠΝΑ. Ήταν η πρώτη φορά που συνεργάστηκα με τον συνθέτη Νίκο Αντύπα, πάντα σε στίχους της Λίνας. Ήταν μία πολύ ακριβή παραγωγή για τα ελληνικά δεδομένα. Εναλλάξ Αθήνα-Πράγα-Παρίσι προκειμένου ν' αποκτήσουμε ένα αποτέλεσμα που να μας ικανοποιεί απόλυτα. Σ' αυτό τον δίσκο συμμετέχει και η Φιλαρμονική Ορχήστρα της Πράγας υπό την διεύθυνση του Mario Clemens. Η μίξη και το mastering του δίσκου έγιναν στο Παρίσι στα studios PLUS XXX και DYAM.
Eδώ το σκηνικό αλλάζει εντελώς. Η ιδέα της Λίνας να συνεργαστούμε με τον σκηνοθέτη της ΟΜΑΔΑΣ ΕΔΑΦΟΥΣ Δημήτρη Παπαϊωάννου, μας οδήγησε στο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ για δύο χρονιές. Η παράσταση αυτή ήταν στην κυριολεξία μοναδική. Ήταν ότι πιο δύσκολο έχω κάνει μέχρι σήμερα αφού πέραν των άλλων προσόντων απαιτούσε και άψογη σωματική κατάσταση. Γυμναζόμουνα καθημερινά τουλάχιστον 2-3 ώρες, πήγαινα στο θέατρο αρκετές ώρες πριν, να προθερμάνω το σώμα μου προκειμένου ν' αντεπεξέλθω στις ασκήσεις ακριβείας του Δημήτρη. Η συνομιλία του σώματος με τη φωνή ήταν απόλυτα συγχρονισμένα -μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Το μουσικό ταλέντο του Νίκου Αντύπα έδενε απόλυτα με τον λόγο της Λίνας, τα σκηνικά της Λίλης Πεζανού, τους φωτισμούς του Ανδρέα Μπέλλη και ολοκληρωνόταν μέσα από τις αργές κινήσεις της χορογραφίας του Δημήτρη.
Το θέαμα αυτό ήταν μία δική μου παραγωγή η οποία ξεπέρασε τις 200 παραστάσεις. Συνοδοιπόρος μου η πολύτιμη φίλη και στενή μου συνεργάτης Τώνια Δραγούνη -διευθύντρια παραγωγής των θεαμάτων μου εντός και εκτός Ελλάδας- η οποία με πραγματικό πείσμα και αφοσίωση κατάφερε μέχρι σήμερα να ξεπεράσουμε πολλές φορές τα σύνορά μας. Πίστεψε με πάθος ότι η ελληνική μουσική μπορεί να σταθεί σε οποιοδήποτε σημείο της γης, έστω και αν η γλώσσα μας είναι στα περισσότερα άγνωστη. "Αρκεί να μιλάει η φωνή, η ψυχή και το σώμα" όπως λέει χαρακτηριστικά. Τότε επισκεφθήκαμε την Πορτογαλία, Ισπανία, Μεγάλη Βρετανία, Ισραήλ και Κύπρο. Ο επίλογος αυτής της παρουσίασης ήταν το ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ minimal. Ήταν μία σκέψη μας να το ταξιδέψουμε με μία μόνο κλασσική κιθάρα - του αριστουργηματικού, δεξιοτέχνη, κλασσικού κιθαρίστα Βαγγέλη Μπουντούνη. Τα ρεσιτάλ αυτά είχαν μία μοναδικότητα στον τρόπο παρουσίασής τους. Έγιναν σε καθεδρικούς ναούς σε πολλές πόλεις της Ευρώπης: Amsterdam, Koπενχάγη, Nυρεμβέργη, Φρανκφούρτη, Βερολίνο, Darmstadt, Aμβούργο. Μοναδικό σκηνικό τα βιτρώ της εκκλησίας, ο εσταυρωμένος και τα αναμμένα μανουάλια... Εκπληκτική εμπειρία!
Ο δρόμος για ...άλλες πολιτείες... έχει ανοίξει με αποτέλεσμα να έχω συνεχώς τη δυνατότητα να ταξιδεύω το ελληνικό τραγούδι και την ψυχή του με τον τρόπο που ακριβώς ονειρευόμουνα. Πολλά ταξίδια, πολλές εμπειρίες, ψυχική ικανοποίηση, κυρίως από την αποδοχή του κοινού που χωρίς να καταλαβαίνει την ελληνική γλώσσα γίνεται ένα με την ελληνική μουσική.
Ανάμεσα στα ταξίδια -ξανά Ισπανία, Ισραήλ, Λονδίνο- ετοιμάστηκε και η επόμενη δισκογραφική δουλειά. Φυσικό επακόλουθο -οι ΥΔΡΟΓΕΙΕΣ ΣΦΑΙΡΕΣ, ένα ...παιδί από τους ίδιους γονείς αλλά με διαφορετική οντότητα. Τα τραγούδια του δίσκου παρουσιάστηκαν στο DIOGENIS STUDIO, σ' ένα πρόγραμμα που φτιάξαμε μαζί με τον Σταμάτη, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Παπαϊωάννου με τίτλο ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ. Βρεθήκαμε ξανά στην σκηνή μετά από αρκετά χρόνια. Μαζί μας και η ομάδα κρουστών ΗΧΟΔΡΑΣΗ του ταλαντούχου Νίκου Τουλιάτου. Το θέαμα αυτό ολοκληρώθηκε στο RADIO CITY της Θεσσαλονίκης. Καλοκαίρι 2001. Ένα ρεσιτάλ για φωνή και κρουστά. Ταξιδέψαμε όχι μόνο σε ολόκληρη την Ελλάδα και την Κύπρο -την οποία επισκεφθήκαμε 3 φορές- αλλά και το Ισραήλ, την Ισπανία, φτάνοντας μέχρι την μακρινή Κούβα! Τρεις συναυλίες σε δύο εκπληκτικά θέατρα. Η εικόνα του κοινού και στην Αβάνα και στην πόλη Matanzas θα μου μείνει αξέχαστη! Όλοι όρθιοι -ανεξαρτήτως ηλικίας- σε απόλυτο συγχρονισμό κινήσεων να χορεύουν υπό τον ρυθμό των ελληνικών τραγουδιών!!! Αισθάνθηκα πραγματικά υπερήφανη!
Μέσα στο καλοκαίρι του 2001 -ανάμεσα σε συναυλίες- μου έγινε η πρόταση να συμμετέχω στο προσωπικό album του Mario Reyes -της γνωστής οικογένειας των Gipsy Kings. Τα τραγούδια YA HABIBI και DA MELA τα παρουσιάσαμε μαζί live στο JAZZ FESTIVAL που έγινε στο DIOGENIS STUDIO.
Το καλοκαίρι που πέρασε, ένα μοναδικό ρεσιτάλ κατεγράφη στην καλλιτεχνική μου διαδρομή. Ήταν σε έναν από τους ωραιότερους αρχαίους χώρους της Αθήνας, την Ρωμαϊκή Αγορά.
Ιανουάριος 2006. Τρεις εμφανίσεις στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με τίτλο ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΜΙΑΣ ΦΩΝΗΣ. Ένα απόσταγμα από αγαπημένα μου τραγούδια με τη συνοδεία της Συμφωνικής Ορχήστρας της Πράγας, την συμμετοχή της σύγχρονης ορχήστρας μου και της χορωδίας Fons Musicalis, υπό την διεύθυνση του Francesic Preisler σε ενορχήστρωση του Κώστα Παπαδούκα.
Ήταν η πρώτη φορά που ερμήνευσα και ξένα τραγούδια, κυρίως από γνωστά musicals και τον διεθνή κινηματογράφο. Αγγλικά, Ισπανικά, Κορσικάνικα.
Το καλοκαίρι του 2006 έκανα άλλη μία περιοδεία σε ολόκληρη την Ελλάδα με τα καλλίτερα τραγούδια της καλλιτεχνικής μου πορείας. Μαζί μας και ο παλιός μου συνεργάτης αλλά και φίλος, ο Κώστας Γανωτής, ο οποίος συμμετείχε φιλικά στο Μέγαρο Μουσικής όπου ερμηνεύσαμε το εκπληκτικό, δικό του τραγούδι "Τα καραβάνια".
Τον επόμενο χειμώνα μία εντελώς ξεχωριστή συνεργασία στο "Studio Πειραιώς" ήταν αυτή με τον πετυχημένο στο είδος του Αντώνη Ρέμο. Μου έκαναν εντύπωση η καλοσύνη του, το χιούμορ του και ο καλός του χαρακτήρας. Τους έξι αυτούς μήνες θα τους θυμάμαι με αγάπη και τρυφερότητα. Η συνεργασία αυτή μεταφέρεται στην Θεσσαλονίκη στο "Studio Πολιτεία" για 40 παραστάσεις και μετά ταξιδεύει στην Αμερική.
Τον ίδιο χειμώνα κυκλοφόρησε και το νέο μου cd "Πες μου θάλασσα", το οποίο σε λίγους μόνο μήνες έγινε πλατινένιο. Ένα cd πολυσυλλεκτικό από παλιούς, αλλά και νέους συντελεστές που μου χάρισαν ό,τι καλλίτερο είχαν στην καρδιά τους και τους ευχαριστώ.
Αυτό τον χειμώνα θα τον αφιερώσω σε μερικές συναυλίες εκτός των ελληνικών συνόρων όπως για παράδειγμα στην Ρωσία. Πάντα οι εκτός της χώρας μου συναυλίες είναι για μένα μία μεγάλη πρόκληση. Ίσως η μεγαλύτερη.
Μετά από 20 χρόνια αποφάσισα να αλλάξω δισκογραφική εταιρία και έτσι το νέο , μουσικό , δημιουργικό μου σπίτι είναι πλέον η Heaven. Εκεί κυκλοφόρησε το LIVE cd με την συμφωνική ορχήστρα της Πράγας, από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. "Τα παραμύθια μιας φωνής" έγινε σύντομα χρυσό. Πραγματικά ήταν μία ιδιαίτερη ικανοποίηση για μένα , σε μία εποχή δύσκολη για την ελληνική δισκογραφία.
Αυτό ήταν η αφορμή τα "Παραμύθια" να ταξιδέψουν στο Palace Theatre του Λονδίνου με την Συμφωνική ορχήστρα της Οξφόρδης, στην Κύπρο με την Προεδρική Συμφωνική του Κρεμλίνου και στη Θεσσαλονίκη.
Αυτή η συνεργασία ήταν η αφορμή που ένα ακόμη όνειρο έγινε πραγματικότητα. Ένα ρεσιτάλ με την ίδια ορχήστρα στην Όπερα της Μόσχας και την χορωδία του Κρεμλίνου.
Ήταν συναρπαστικό μία ρώσικη χορωδία να τραγουδά στην Ελληνική γλώσσα!
Καλοκαίρι 2006. Ένα από τα πιο δημιουργικά καλοκαίρια της καριέρας μου…Συναυλίες σε όλη την Ελλάδα , ολοκλήρωση της νέας μου δισκογραφικής δουλειάς, πρόβες για τον χειμώνα με τη Δήμητρα Γαλάνη, συμμετοχή στην λαμπαδοδρομία επάνω από την γέφυρα του Ρίου-Αντιρρίου. Η μεταφορά της Ολυμπιακής Φλόγας ήταν μία μοναδική εμπειρία με συγκλονιστικά συναισθήματα. Στην κυριολεξία ένοιωθα σαν να μην πατάω στο έδαφος. Την επόμενη μέρα έγιναν και τα επίσημα εγκαίνια αυτής της πανέμορφης γέφυρας στα οποία και συμμετείχα .
Αθήνα 2006. Τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Μετά από μία σκληρή προετοιμασία στον Ασπρόπυργο και νοιώθοντας το μεγαλείο του εθελοντισμού από όλο τον κόσμο φτάνει η ώρα της τελετής της λήξης. Μία στιγμή πολύ μοναδική , που λίγοι καλλιτέχνες στον κόσμο έχουν την ευκαιρία να νοιώσουν στην καλλιτεχνική τους ζωή. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το ασφυκτικά γεμάτο στάδιο , τα πολύχρωμα μπαλόνια, την συμμετοχή του κόσμου.
Θα κρατήσω φυλαγμένα για πάντα τα συγχαρητήρια e-mails απ' όλο τον κόσμο. Ήταν συγκινητικά…
Οκτώβριος 2006. Σαν δυο ροκ καρδιές με την Δήμητρα Γαλάνη στο VOX.
Η φιλία τόσων χρόνων ξεδιπλώνεται σε αυτή την σκηνή, δημιουργώντας εκρηκτικές, μοναδικές βραδυές. Είναι εμφανές ότι και οι δύο απολαμβάνουμε μέχρι το κόκκαλο αυτό που κάνουμε.
Παράλληλα κυκλοφορεί και το νέο μου cd " Να σε βλέπω να γελάς" το οποίο ολοκληρώθηκε στη Νέα Υόρκη. Ένα πολυσυλλεκτικό cd με άκρως συναισθηματικά τραγούδια . Ευχαριστώ από καρδιάς τους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πάθος , την αφοσίωση και την μουσικότητά τους..
Το cd αυτό έγινε χρυσό σε ελάχιστες ημέρες κυκλοφορίας.
Και η ζωή συνεχίζεται... Φυσικά υπάρχουν κεφάλαια αλλά και άπειρες λεπτομέρειες που είναι αδύνατον να καταγραφούν σε αυτή τη φάση...
Δείτε περισσότερα... See more...